Este club de lectura non ten nada: nin horarios, nin local, nin caras

Ciberclub

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Noticias, Escritores, Recomendacións13-10-2009

Así o anunciou a Academia Sueca que a premia por "describir coa densidade da poesía e a franqueza da prosa, o universo dos desposuídos". A novelista, poeta e ensaísta de 56 anos de idade afirmou ao coñecer a noticia: "Estou sorprendida e aínda non o podo crer. De momento non podo dicir máis".

A escritora, que vive en Berlín dende 1987, naceu en Nytzkydorf (Romanía) en 1953 nunha familia da minoría alemá nese país -á que pertenceron outros escritores emblemáticos alemáns como Paul Celan ou Oskar Pastior-. Herta Müller estudou filoloxía xermánica e filoloxía romanesa simultáneamente, tratando de afondar nos coñecementos das dúas literaturas ás que sentía que pertencía. A súa obra encarna en boa parte o destino da minoría alemá nos países do centro de Europa que, tras o fin da Segunda Guerra Mundial, en moitas ocasións tiveron que pagar por partida dobre as culpas do nacionalsocialismo.

En España están editadas varias das súas obras, entre outras En tierras bajas e El hombre es un gran faisán en el mundo (ambas as dúas en Siruela), La bestia del corazón (Mondadori) e La piel del zorro (Plaza&Janés). Así mesmo, podedes encontrar nas nosas bibliotecas a tradución ao galego, editada por Xerais, O home é un grande faisán no mundo.
 
A calidade da súa escritura e a audacia das súas metáforas valéronlle antes varios premios literarios, entre eles o Kleist, un dos maiores galardóns alemáns, en 1994, e o Premio Würth de literatura europea en 2006.
 

A Herta Müller gústalle recortar palabras nos xornais e revistas. Clasifícaas para despois utilizalas ou deixalas envellecer nun canto do seu escritorio: ve nelas unha metáfora da vida.

Antes de Müller, o último alemán que recibiu o Nobel de Literatura foi Günter Grass, galardoado en 1999. Herta Müller é a duodécima muller coroada con este premio.

Por: Julio Pesquero | Categorías: Xeral, Recomendacións15-09-2009

Portada de Crónicas marcianas de Ray Bradbury

Hai xa tempo The Times publicou o que consideraba os 10 mellores libros de ciencia-ficción. Estades de acordo?

1- La nave de un millón de años de Paul Anderson.
2- La radio de Darwin de Greg Bear.
3- Las crónicas marcianas de Ray Bradbury.
4- ¿Sueñan los androides con ovejas eléctricas? de Philip K. Dick.
5- Solaris de Stanislav Lem.
6- Canopus in Argos de Doris Lessing.
7- 20.000 Leguas de viaje submarino de Julio Verne.
8- La guerra de los mundos de H. G. Wells.
9- Los humanoides de Jack Williamson.
10- El día de los trífidos de John Wyndham.

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Recomendacións, Poesía16-02-2009

Acabo de descubrir por casualidade e con satisfacción á poeta Blanca Sarasua (Bilbao,1939), gañadora da última edición do Premio Internacional de Poesía San Juan de la Cruz polo seu poemario Música de aldaba. A miña intención é ir deixando de cando en vez, entre lectura e lectura, algún poema que nos leve á outra beira, á do misterio e as cousas non ditas. Poemas que nos movan algún oculto resorte que nos faga reflexionar ou voar ou rirnos a mandíbula batente…

 

Qué es soledad

Esto no es soledad.

Derribada la tapia del silencio

me acompaño como el mejor amante.

Una brisa de hierba me suaviza,

me quiero, me siento invulnerable.

No. Esto no es soledad.

Mas hay veces que me llevo la contraria

y estallo en cien mil fuegos de voltaje;

y por dónde salir, dónde la brecha,

qué hacer conmigo si rompo en marejada.

Tampoco es soledad, aunque me estrague.

Soledad es no ser, no delatarse,

no existir en tu centro, no pensarte.

Es una tumba que siempre estará echada

donde la nada no se llama nada,

porque no hay algo vivo que la nombre.

Esa es la soledad a la que temo.

Ballestas contra el miedo

Hay miedo en los suburbios de la noche

y no aparece el niño que brinca en el pasado,

ni el mantel que acogía con puntillas de madre.

Es la noche que ataca con sus radas vacías,

la noche penetrando sin mostrar credenciales

y derrama su remo de alcazabas de sombra.

Cuántas veces la noche. Esa noche que ateza.

Y sin embargo hay más. Llamadlo como sea,

poetas, insumisos de la vida,

que no os sirve el silencio de ojivas y paz muerta.

Hay muñecos plegados con sus muelles ocultos,

hay címbalos y fiestas y pórticos y alas

y espacios que preparan su emulsión de asteroides.

 

Ballestas contra el miedo

que no encuentran su aljaba, me diréis.

Llamadlo como sea.

 

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Recomendacións, Poesía19-10-2008

Non sei se sodes lectores de poesía ou non. Eu sí. E creo que é mellor ler a poesía que falar dela. Por ese motivo, transcríbovos dous poemas de senllos poetas recentemente galardoados: Joan Margarit (1938), Premio Nacional de Poesía 2008, e Tomás Segovia (1927), Premio García Lorca de Poesía.

Déixovos con eles:

NAUFRAGIOS – Joan Margarit –

La calle, estrecha y húmeda

la ocupan estos trastos:

un sofá roto y una vieja lámpara,

la nevera oxidada y dos colchones

que alguien ha apoyado en la pared.

Es todo cuanto queda de un desahucio.

 

Son restos del futuro.

A menudo se ven por estas calles,

y sin embargo hoy piensa que, quizá,

son restos de sí mismo lo que ha visto.

Entonces vuelve la cabeza: un gato,

encaramado en el sofá, le mira

como ella antaño con sus ojos verdes.

 

CANCIONES SIN SU MÚSICA – Tomás Segovia –

Porque te voy a ver tal vez mañana 

y porque aún palpita aunque dolido el tiempo

por un instante pacto con mi historia

puedo al fin dar tu rostro a esta abandono

poner mi nombre a aquél que desangraste

llamar mi vida a este naufragio

saber que fue todo verdad tu amor

y fue tu desamor verdad del todo

eras tú quien me alzaba de la sombra

y hecha sombra impensable eras tú quien me hería

confieso que te quise salvadora o maligna

mi esplendor o mi muerte eran tu ministerio

y yo te amaba en todos tus poderes

todo lo supe fue ese abismo el que quise

y hoy todavía para mí ya no hay mañana

sino por la violencia con que espero

por mi bien o mi mal volver a verte

una vez más una sola vez más

siempre una sola siempre

una misma vez más.

 

Sexades ou non lectores de poesía, quedo á espera dos vosos comentarios…

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Noticias, Escritores, Recomendacións13-10-2008

O novelista Jean-Marie Gustave Le Clézio converteuse sorpresivamente no primeiro francés nativo en ser distinguido co Premio Nobel de Literatura dende 1985.

A Academia Sueca xustificou en Estocolmo a decisión de premiar este autor pouco coñecido fóra do ámbito literario por ser "o escritor da ruptura, da aventura poética e da sensualidade extasiada; explorador da humanidade, dentro e fóra da civilización dominante".

Le Clézio, nacido en Niza en 1940, destacou que "o galardón é unha honra non só para Francia, senón tamén para a Isla Mauricio", lugar no que viviu moito tempo e a nacionalidade do cal ostenta, xunto á francesa.

O escritor declarou: "escribo novelas porque non son capaz de escribir as miñas memorias. Cando escribo novelas cambio de personalidade, a novela permíteche converterte noutro; é magnífico meterte na pel doutra persoa, doutro sexo. A miña mensaxe é clara: hai que seguir lendo novelas porque son un grande sistema para entender o mundo, un modelo que non é esquemático e que por iso permite facerse preguntas".

Se vos interesa achegarvos á obra deste autor (escribiu máis de 40 libros), déixovos unha selección de títulos publicados en español: ‘El atestado’, 1963 (Seix Barral-Cátedra); ‘Desierto’, 1980 (Debate);  ’Oritsha’, 1991 (Debate); ‘Diego y Frida’, 1995 (Temas de Hoy);  ’La cuarentena’, 1995 (Tusquets);  ’El pez dorado’, 1997 (Tusquets); ‘El africano’, 2004 (Adriana Hidalgo); ‘Urania’, 2006 (El cuenco de plata).

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Xeral, Noticias, Escritores, Recomendacións31-01-2008

Juan Gelman


O poeta arxentino Juan Gelman (Buenos Aires, 1930) recollerá o 23 de abril, en Alcalá de Henares, o Premio Cervantes. Por este motivo, en El Pais podemos ler unha entrevista que lle fixeron para o suplemento Babelia. Un escritor marcado polas traxedias, o exilio e a desaparición do seu fillo ainda que nos seus últimos libros estase distanciando do seu pasado. Tamén podedes consultar a Bitácora de Gelman na que vos atoparedes artigos recentes de prensa, noticias, poemas, obras editadas, etc.

Todavía lloro, hay momentos que no puedo evitarlo, desoyendo el consejo del tango "un hombre no debe llorar". Creo que aquel que no puede llegar a llorar está algo mutilado. Eso tampoco se puede dictar cuándo sucede.

Por: Catuxa Seoane | Categorías: Noticias, Recomendacións02-10-2007

Aínda que non é un dos escritores máis coñecidos, invítovos a leer alguna obra do asturiano Pepe Monteserín que acaba de ser galardoado co XIII Premio Lengua de Trapo de novela polo súa última obra, La lavandera.

O xurado que lle otorgou o premio 4500 euros e a publicación da obra pola editorial Lengua de Trapo), recoñeceu a valía de Monteserín quen gañou “por goleada” aos outros máis de 600 manuscritos presentados ao concurso. que se habían apuntado al concurso.

Monteserín xa foi galardoado co Premio Internacional de Novela Emilio Alarcos por Se detuvo el mundo no 2004, entre outros, e é precisamente esta obra a que vos invito a leer e que tedes dispoñible na Biblioteca de la Sagrada Familía, una novela sobre as contradiccións, o que somos e o que querríamos ser, o que soñábamos e o que é:

  • Se detuvo el mundo / Pepe Monteserín. — Sevilla : Algaida, D.L. 2004

Portada de se detuvo el mundo

A Jaime le encantan los aviones, y subido en los tejados de Oviedo sueña con volar algún día. A partir de esta alegoría sobre la esencia del hombre, sobre un vuelo que representa un ansia de perfección y libertad, Pepe Monteserín narra una historia tranzada de humor y amor, tragedia y azar, incertidumbre y empeños, medias verdades y mentiras a medias, prejuicios y, sobre todo, sueños. En definitiva, la condición humana.

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Recomendacións05-08-2007

Hanta trabaja desde hace treinta y cinco años en una trituradora de papel prensando libros y reproducciones de cuadros. Ama los libros, los lee, los salva de la destrucción y se convierte en un "sabio a su pesar".  Prepara las balas de libros destinadas a la destrucción como obras de arte, escoge cada título, las decora con láminas, nos ofrece sus propias reflexiones sobre filosofía, arte y literatura.
Bohumil Hrabal (1914-1997), escritor checo autor de Trenes rigurosamente vigilados, convierte en protagonistas de sus obras a ferroviarios, taberneros, empleados de telégrafos o de plantas de recogida de papel, oficios todos ellos realizados por él mismo y nos muestra una realidad nada idílica.
Rinoceronte es una editorial viguesa muy interesante, empeñada en recuperar y traducir al gallego autores y obras poco o mal conocidos.

 

Eh!, tamén esperamos as vosas recomendacións e críticas. Xa sabedes, en ciberclublectura@gmail.com

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Recomendacións17-07-2007

Inauguramos con este post la categoría de recomendaciones. La mayoría las sacaremos de la sección de recomendaciones de la web de las bibliotecas municipales de A Coruña pero si alguno de vosotros tiene interés en recomendar algo escribidnos a ciberclublectura@gmail.com y la publicamos:

Un relato policíaco / Imre Kertész. – Barcelona: El Acantilado, 2007

Un relato policial, escrito ao longo de dúas semanas en 1976, é o relato en primeira persoa dun policía que se enfronta a unha condena a morte pola súa participación na tortura e morte de dous presos políticos durante un réxime ditatorial. O escenario é un país sen determinar de América Latina, recurso que utiliza o autor para evitar a censura imposta pola ditadura no seu país, Hungría. O protagonista e narrador é, pois, un verdugo que, sen estar de todo de acordo cos procedementos empregados polos seus compañeiros, déixase levar para formar parte dunha maquinaria deshumanizada e inmoral que implacablemente impón os seus métodos e sementa o terror sen deixar espazo para a esperanza.