A escritora alemá de orixe romanesa Herta Müller obtén o Nobel de Literatura
Así o anunciou a Academia Sueca que a premia por "describir coa densidade da poesía e a franqueza da prosa, o universo dos desposuídos". A novelista, poeta e ensaísta de 56 anos de idade afirmou ao coñecer a noticia: "Estou sorprendida e aínda non o podo crer. De momento non podo dicir máis".
A escritora, que vive en Berlín dende 1987, naceu en Nytzkydorf (Romanía) en 1953 nunha familia da minoría alemá nese país -á que pertenceron outros escritores emblemáticos alemáns como Paul Celan ou Oskar Pastior-. Herta Müller estudou filoloxía xermánica e filoloxía romanesa simultáneamente, tratando de afondar nos coñecementos das dúas literaturas ás que sentía que pertencía. A súa obra encarna en boa parte o destino da minoría alemá nos países do centro de Europa que, tras o fin da Segunda Guerra Mundial, en moitas ocasións tiveron que pagar por partida dobre as culpas do nacionalsocialismo.
A Herta Müller gústalle recortar palabras nos xornais e revistas. Clasifícaas para despois utilizalas ou deixalas envellecer nun canto do seu escritorio: ve nelas unha metáfora da vida.
Antes de Müller, o último alemán que recibiu o Nobel de Literatura foi Günter Grass, galardoado en 1999. Herta Müller é a duodécima muller coroada con este premio.


O novelista Jean-Marie Gustave Le Clézio converteuse sorpresivamente no primeiro francés nativo en ser distinguido co Premio Nobel de Literatura dende 1985.

Hanta trabaja desde hace treinta y cinco años en una trituradora de papel prensando libros y reproducciones de cuadros. Ama los libros, los lee, los salva de la destrucción y se convierte en un "sabio a su pesar". Prepara las balas de libros destinadas a la destrucción como obras de arte, escoge cada título, las decora con láminas, nos ofrece sus propias reflexiones sobre filosofía, arte y literatura.
Un relato policial, escrito ao longo de dúas semanas en 1976, é o relato en primeira persoa dun policía que se enfronta a unha condena a morte pola súa participación na tortura e morte de dous presos políticos durante un réxime ditatorial. O escenario é un país sen determinar de América Latina, recurso que utiliza o autor para evitar a censura imposta pola ditadura no seu país, Hungría. O protagonista e narrador é, pois, un verdugo que, sen estar de todo de acordo cos procedementos empregados polos seus compañeiros, déixase levar para formar parte dunha maquinaria deshumanizada e inmoral que implacablemente impón os seus métodos e sementa o terror sen deixar espazo para a esperanza.




