Ciberclub

Non sei se é o Entroido ou que non vos está a espertar demasiado interese a lectura de Resistencia xa que, agás Pitty, Rojo, Seredka, Carmen e un par de espontáneos lectores, o resto non deixastes ningún comentario.

¿Como vai esa lectura? Tócanos xa pasar á terceira e última parte do libro. Os avatares dos nosos personaxes continúan, agora xa, inmersos de cheo nas loitas políticas que protagonizaron os anos sesenta en Portugal. E, como se intuía na primeira parte, entraron dolorosamente nas súas vidas para modificalas dunha forma tráxica. As cousas estanse a poñer moi mal para todos. Hai moito sufrimento non só debido á represión da ditadura senón a que o pasado volve para saldar contas e impedir aos personaxes vivir eses amores tan difíciles. No medio de tanto dor encamiñámonos cara á Revolución dos Cravos que porá fin en abril de 1974 á ditadura Militar de Oliveira Salazar y Marcelo Caetano.

¿Que lles espera aos nosos protagonistas Dinís e Filipa co triunfo desta? ¿Volverán xuntarse para poder, por fin, vivir o seu amor sen esconderse? Os demais personaxes xa viron como as súas vidas romperon e unicamente son os mozos os que poden ter un futuro nun Portugal xa libre, pero aínda están en 1969, quédanlles cinco anos de sufrimento, sobre todo a Dinís que sofre condena no cárcere de Peniche.

Reitérovos as mesmas preguntas que vos facía na primeira parte do libro ás que engado algunha máis:

. ¿Como vedes a evolución destes personaxes nesta segunda parte en que as súas vidas se mesturan dun xeito absoluto coa situación política de Portugal?
. ¿Credes que adquiren unha maior profundidade e sentido a medida que a historia avanza?
. ¿Xoga o destino (ou o azar) un papel importante nas súas vidas ou son unicamente os acontecementos políticos e a situación social os que as determinan?
. ¿Espertouvos a lectura a curiosidade polo noso país veciño e a súa historia recente?
Prazos

Como non sei se estades demorados na lectura e, para que teñades tempo abondo para avanzar nela, poremos de prazo para rematar o libro o próximo mércores 4 de marzo.

Espero que os "desaparecidos" nos deixen saber a súa opinión sobre o libro nesta recta final. Botámosvos de menos, máis aínda cando o noso anterior libro provocou tantos e tan variados comentarios…

Ola a todos y a todas. Imaxínovos xa somerxidos no universo creado por Rosa Aneiros. Dende que comecei a lectura veume á memoria Cien años de soledad, polo que ten de creación de personaxes que poboan un espazo, sagas familiares e amores entrelazados, pero nesta non hai mulleres que voen nin actos sobrenaturais, quizais porque non estamos no Caribe e porque a escrita da autora  enmárcase nun estilo realista.

Rosa Aneiros sabe crear un espazo e uns personaxes que sofren e aman nel. Os lugares adquiren unha importancia decisiva determinando as vidas das persoas que os habitan. Por agora imos vivindo as desventuras sobre todo amorosas destas dúas familias, aínda que nos dous últimos capítulos introdúcese de cheo na historia real coa guerra colonial como escenario. Ata aí só apuntes da situación económica, social e política de Portugal dende os anos 20 ata os 60, como trasfondo para desenvolver a evolución, sobre todo, das relacións amorosas dos seus personaxes (Isaura-António; Dona Leonor-Rui vello; Inés-Rui; Dinís-Filipa).

É o amor, cheo de dificultades, o que preside estes primeiros capítulos da novela, pero intúo que o devir político vai introducirse nas vidas dos personaxes modificándoas dun xeito tráxico. 

. ¿Cal é a vosa opinión xeral do que levades lido? ¿Que é o que máis resaltariades da novela? ¿Gústavos o seu estilo, o seu xeito de narrar, de presentar os feitos? ¿Atopades algo especial na súa escrita?

. ¿Que opinades da caracterización dos personaxes? ¿Credes que están ben definidos? ¿E as historias amorosas que van debullándose? ¿Credes que describe ben o que é unha paixón amorosa? ¿Conmóvevos a narración que fai a autora da guerra colonial?

. ¿Que vos parece que unha escritora galega, nova, decida escribir sobre a historia recente doutro país? ¿Interésavos o noso veciño Portugal? ¿Coñecedes a súa literatura, a súa historia, a súa política…?

Ata agora houbo poucos comentarios… Anímovos a que, como sempre, deixedes a vosa opinión ou o que queirades escribir acerca do lido.

¡Ah! Esquecíame dicir vos que a foto que ilustra o post é do San Pedro de Moel actual, un lugar na costa portuguesa preto de Nazaré. 

 Prazos

Continuamos esta semana coa lectura de Resistencia ata finalizar o capítulo 22-O universo pechado da prisión (páx. 194).

Rosa Aneiros (Meirás-Valdoviño, 1976) é xornalista e traballa no Consello da Cultura Galega.  Colabora habitualmente en distintos medios de comunicación impresos, entre eles Diario de Pontevedra, Xornal de Galicia, El País, Grial, e no programa da Radio Galega “Un día por diante”. Mantén unha sección de literatura e opinión en Culturagalega.org titulada Agardando as lagarteiras, na que destaco a primeira colaboración que fixo: declaración de intencións e outras suxestións. Nesta sección publicou tamén un dos textos máis memorables escritos durante o desastre do Pestrige, O cadavre do Mar fixo do barco un cadaleito.  Así mesmo, forma parte da xunta directiva da Asociación de Escritores en Lingua Galega.  

Estreouse na literatura coa novela xuvenil Eu de maior quero ser (1999) á que seguiron o volumen de relatos Corazóns amolecidos en salitre (2002), Resistencia (Xerais, 2003), O xardín da media lúa (lendas árabes) (Galaxia, 2004), Veu visitarme o mar (Xerais, 2004), o volume recompilatorio de artigos xornalísticos Ao pé do abismo (Xerais, 2007)  e o libro para nenos Os ourizos cachos e o gran río gris (Galaxia, 2008).

Conta no seu haber con múltiples recoñocementos como o Manuel Lueiro Rey (1996); o Modesto Rodríguez Figueiredo (Pedrón de Ouro, 1998); o Manuel Murguía (2001); o Carvalho Calero (2001); o Premio Arcebispo Xoán de San Clemente (2003) ou o Premio da Crítica Losada Diéguez (2005), ademais do Premio Francisco Fernández del Riego en 2007 polo artigo xornalístico “A última vaca”.

En You Tube podedes escoitar e ver a Rosa Aneiros contándonos que é o que a fixo comezar a escribir, así como coñecer máis esta escritora a través dos seguintes enlaces: entrevista en NetClub;  entrevista en portugués realizada polo escritor António Manuel Venda;  entrevista na web da Asociación Cultural Barbantia.

Resistencia é, en palabras da autora, unha "historia de amor e loita no Portugal de Salazar". O xerme da novela xurdiu nunha visita ao museo municipal de Peniche, unha antiga prisión, onde estaban expostos uns contos escritos ás súas fillas por un preso político que nunca chegaron ao seu destino ao ser requisados pola  PIDE. Rosa Aneiros comezou a escribir inmediatamente esta novela que rematou en só nove meses, nun proceso creativo moi especial que ela mesma define de "litúrxico".

Resistencia  percorre a historia política e social de Portugal, a través da vida de personaxes pertencentes a varias xeracións, desde os anos vinte ata os anos noventa do século XX mostrándonos as adversas circunstancias políticas que desangraron Portugal ata a Revolución dos Caraveis. Mercé ao relato, a través dunha voz narrativa omnisciente, preferentemente presentada en terceira persoa, que protagonizan os personaxes principais –Dinís e Filipa– artéllase un percorrido centrado na represión exercida en Portugal durante as dictaduras de Salazar e Marcelo Caetano e na actividade da resistencia clandestina antifascista. Para os protagonistas a militancia política non foi unha opción senón unha esixencia e tiveron que loitar contra a miseria e contra os seus propios sentimentos facéndoo desesperadamente coa única arma da que dispuñan: a resistencia.

É unha novela chea de personaxes cargados de profundidade, paixóns desbocadas, intrigas políticas, vidas destruídas que viven amores afastados na que todo o move o amor, que case sempre nace inocente e que axiña se vai tornando complexo é difícil. Unha historia que se move entre a exaltación da resistencia política exercida por algúns personaxes e o amor entendido como algo cruel que converte as persoas en escravas.

Resistencia, que ten ás súas costas un enorme labor de documentación, está dedicada “a todos os homes e mulleres que deron e dan a súa vida pola libertade”, e é todo un alegato contra a inxustiza e as tiranías.

A novela, que vai xa pola 8ª edición, mereceu o Premio Arcebispo Xoán de San Clemente 2003 á mellor novela en lingua galega, concedido por varios institutos de bacharelato de Galicia. Así mesmo, está editada en portugués, non así en castelán, pola editorial Dom Quixote.

Cuestión de prazos

A historia desenvólvese ao longo de 292 páxinas agrupadas en 36 capítulos. Se vos parece imos dividir a novela en tres partes, a primeira das cales a leremos ao longo desta semana e comprende ata o capítulo 11- A vontade da FRELIMO (pax.100).    O prazo final de lectura desta primeira parte será o luns 16 de febrero.

E agora déixovos con esta historia apaixonada e chea de personaxes intensos…