Este club de lectura non ten nada: nin horarios, nin local, nin caras

Ciberclub

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Na Coruña, Poesía14-11-2009

Recital o martes 17 ás 20.30 h na Biblioteca Municipal de Estudos Locais (R/ Durán Loriga 10, 1º, 15003 A Coruña)

Luis Eduarto Aute: Enormemente popular como cantautor dende os anos 60, conta con toda unha traxectoria igualmente como pintor e como poeta. Compuxo máis de 300 cancións, gravou unha vintena de discos, publicou varios libros de poesía e inventou unha pequena delicatessen de xénero poético que el chama poemigas. Se a poesía naceu para ser cantada, Aute posúe o ritmo, o enxeño e a graza dun talento co que resulta doado conectar.

Lucía Aldao: Un dos nomes máis axitadores, des-solemnizantes e renovadores do panorama poético galego é esta poeta coruñesa moza que mostra máis interese pola palabra interpretada en directo que polas publicacións en papel. A súa solvencia na oralidade e o seu enxeño creativo consegue meter o público no peto cada vez que desprega novas maneiras de comunicar a poesía.

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Poesía, Merlín e familia26-09-2009

Así falaba Cunqueiro do seu xeito de traballo na época en que só escribía poesía: Ren poido decir. Como si a luz fixera un redondel branquísimo no escuro. Eu vou entrando nil e poñendo verbas, verbas. Cando xa me sinto eu todo naquela mesma luz, van saindo outras verbas diferentes, cáseque un mundo. Iste é o poema.

Non sei que é a poesía. Técnica? Tampouco non sei.

Álvaro Cunqueiro definíase a si mesmo cun "ante todo poeta" e en 1970 afirmaba: Eu dificilmente escribo unha novela se ao mesmo tempo non escribo uns poemas que aparecen como feitos, como personaxes, da novela. Sempre creei unha poesía paralela. Isto proba que non me basta a novela.

E agora que fale a poesía. Déixovos cunha poética das máis fermosas e cheas de verdade que lese xamais e cun poema que mostra o seu alto facer poético.

POÉTICA

O poema, o meu poema, é a parte que eu teño na Creación, e é unha parte sorprendida, aínda que voluntaria, e sen dúbida perfeccionada pola nostalxia. Onde sexa que roube o lume, participo soamente con palabras, e coas músicas, esa sombra que teñen as palabras, unha vez longa, como cando a tarde morre, outra vez breve, como na hora meridiana.
Fóra do que unha boca humana é, non sei onde reside a poesía, aínda que sei que está nas palabras como están as imaxes nos espellos. E tamén si, unha veracidade sentimental que se satisfai con palabras, como a serpe que se deixa encantar pola frauta.
Eu teño alguén xunto a min que de improviso se pon a escoitar. Quizais sexa o meu Anxo Custodio. Entón comezo a coller palabras, aquí e alá, e sempre me quedo marabillado de que dunha a outra poida tender un fío que, tenso e pulsado con temerosa man, soe como unha corda de viola no silencioso salón dun pazo deserto.

 

Ese que canta baixiño na mañán

eu non son. As  horas vanse, vanse

como nubes brancas tralos montes escuros.

Sen música, nin palabras

de min mesmo baleiras, e sen luz.

O que a meu carón soñe, que ese non agarde

nin unha ollada de mín.

Quizabes porque prefiro a todo

o que amei noutrora, cando sorrir sabía.

Pasei o tempo aloumiñando a pel da memoria miña,

espellos que se acenden

lámpadas e rostros, que a tentas recoñezo,

tea sombriza, e morna suave,

choiva que me vén aos beizos dende os días

de amor, abril antigo e rosas na roseira.

O que a meu carón soñe, que ese non agarde

nin unha ollada de mín,

que soamente atendo aos meus recordos,

por se pola néboa deles pasan os seus ollos verdes

aos que iban as bolboretas do verán

como se fosen prados pra os seus xogos.

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Noticias, Poesía25-06-2009

A QUIEN PUEDA INTERESAR
Que otros hagan aún
    el gran poema
los libros unitarios
    las rotundas
obras que sean espejo
    de armonía

A mí sólo me importa
    el testimonio
del momento que pasa
    las palabras
que dicta en su fluir
    el tiempo en vuelo

La poesía que busco
    es como un diario
en donde no hay proyecto ni medida

ACELERACIÓN DE LA HISTORIA
Escribo unas palabras
                             y al mismo
ya dicen otra cosa
                          significan
una intención distinta
                            son ya dóciles
al Carbono 14
                    Criptogramas
de un pueblo remotísimo
                                que busca
la escritura en tinieblas.

ALTA TRAICIÓN
No amo mi patria.
Su fulgor abstracto
     es inasible.
Pero (aunque suene mal)
     daría la vida
por diez lugares suyos,
     cierta gente,
puertos, bosques de pinos,
     fortalezas,
una ciudad deshecha,
     gris, monstruosa,
varias figuras de su historia,
     montañas
-y tres o cuatro ríos.

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Noticias, Poesía12-05-2009

EL SITIO DE MI RECREO

Donde nos llevó la imaginación
donde con los ojos cerrados
se divisan infinitos campos

Donde se creó la primera luz
germinó la semilla del cielo azul
volveré a ese lugar donde nací

De sol, espiga y deseo
son sus manos en mi pelo
De nieve, huracán y abismos
el sitio de mi recreo

Viento que en su murmullo parece hablar
mueve el mundo y con gracia le ves bailar
y con él el escenario de mi hogar.

Mar bandeja de plata, mar infernal
es un temperamento natural
poco o nada cuesta ser uno más.

De sol, espiga y deseo
son sus manos en mi pelo
De nieve huracán y abismos
el sitio de mi recreo,

Silencio, brisa y cordura
dan aliento a mi locura
Hay nieve, hay fuego, hay deseos
allí donde me recreo

LUCHA DE GIGANTES

Lucha de gigantes convierte
El aire en gas natural
Un duelo salvaje advierte
Lo cerca que ando de entrar
En un mundo descomunal
Siento mi fragilidad
Vaya pesadilla corriendo
Con una bestia detrás
Dime que es mentira todo
Un sueño tonto y no más
Me da miedo la enormidad
Donde nadie oye mi voz
Deja de engañar
No quieras ocultar
Que has pasado sin tropezar
Monstruo de papel
No sé contra quien voy
O es que acaso hay alguien mas aquí
Creo en los fantasmas terribles
De algún extraño lugar
Y en mis tonterías para
Hacer tu risa estallar
No quieras ocultar
Que has pasado sin tropezar
Monstruo de papel
No se contra quien voy
O es que acaso hay alguien mas aquí
Deja que pasemos sin miedo.

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Poesía13-04-2009

De la simple existencia

La palmera al extremo de la mente
Se eleva más allá del pensamiento,
En la extensión de bronce.

Un pájaro de plumas doradas
Canta allí una canción extranjera,
No destinada al hombre, sin sentimiento humano.

Entonces tú comprendes que no es ésa
La razón que  nos hace felices o infelices.
Canta el pájaro. Sus plumas resplandecen.

La palmera está al borde del espacio.
En las ramas se mueve el viento lentamente.
El plumaje del pájaro pende llameante.

Wallace Stevens (Estados Unidos, 1879-1955)

Viajar es útil, hace trabajar la imaginación
El resto no es más que decepción y fatiga.
Nuestro viaje es eternamente imaginario. De ahí su fuerza.

Va de la vida a la muerte.
Hombres, animales, ciudades y cosas, todo es imaginación
Ocurre al otro lado de la vida.

Louis-Ferdinand Céline
(Francia, 1894-1961)

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Recomendacións, Poesía16-02-2009

Acabo de descubrir por casualidade e con satisfacción á poeta Blanca Sarasua (Bilbao,1939), gañadora da última edición do Premio Internacional de Poesía San Juan de la Cruz polo seu poemario Música de aldaba. A miña intención é ir deixando de cando en vez, entre lectura e lectura, algún poema que nos leve á outra beira, á do misterio e as cousas non ditas. Poemas que nos movan algún oculto resorte que nos faga reflexionar ou voar ou rirnos a mandíbula batente…

 

Qué es soledad

Esto no es soledad.

Derribada la tapia del silencio

me acompaño como el mejor amante.

Una brisa de hierba me suaviza,

me quiero, me siento invulnerable.

No. Esto no es soledad.

Mas hay veces que me llevo la contraria

y estallo en cien mil fuegos de voltaje;

y por dónde salir, dónde la brecha,

qué hacer conmigo si rompo en marejada.

Tampoco es soledad, aunque me estrague.

Soledad es no ser, no delatarse,

no existir en tu centro, no pensarte.

Es una tumba que siempre estará echada

donde la nada no se llama nada,

porque no hay algo vivo que la nombre.

Esa es la soledad a la que temo.

Ballestas contra el miedo

Hay miedo en los suburbios de la noche

y no aparece el niño que brinca en el pasado,

ni el mantel que acogía con puntillas de madre.

Es la noche que ataca con sus radas vacías,

la noche penetrando sin mostrar credenciales

y derrama su remo de alcazabas de sombra.

Cuántas veces la noche. Esa noche que ateza.

Y sin embargo hay más. Llamadlo como sea,

poetas, insumisos de la vida,

que no os sirve el silencio de ojivas y paz muerta.

Hay muñecos plegados con sus muelles ocultos,

hay címbalos y fiestas y pórticos y alas

y espacios que preparan su emulsión de asteroides.

 

Ballestas contra el miedo

que no encuentran su aljaba, me diréis.

Llamadlo como sea.

 

Por: Chus Molina (Coordinadora) | Categorías: Recomendacións, Poesía19-10-2008

Non sei se sodes lectores de poesía ou non. Eu sí. E creo que é mellor ler a poesía que falar dela. Por ese motivo, transcríbovos dous poemas de senllos poetas recentemente galardoados: Joan Margarit (1938), Premio Nacional de Poesía 2008, e Tomás Segovia (1927), Premio García Lorca de Poesía.

Déixovos con eles:

NAUFRAGIOS – Joan Margarit –

La calle, estrecha y húmeda

la ocupan estos trastos:

un sofá roto y una vieja lámpara,

la nevera oxidada y dos colchones

que alguien ha apoyado en la pared.

Es todo cuanto queda de un desahucio.

 

Son restos del futuro.

A menudo se ven por estas calles,

y sin embargo hoy piensa que, quizá,

son restos de sí mismo lo que ha visto.

Entonces vuelve la cabeza: un gato,

encaramado en el sofá, le mira

como ella antaño con sus ojos verdes.

 

CANCIONES SIN SU MÚSICA – Tomás Segovia –

Porque te voy a ver tal vez mañana 

y porque aún palpita aunque dolido el tiempo

por un instante pacto con mi historia

puedo al fin dar tu rostro a esta abandono

poner mi nombre a aquél que desangraste

llamar mi vida a este naufragio

saber que fue todo verdad tu amor

y fue tu desamor verdad del todo

eras tú quien me alzaba de la sombra

y hecha sombra impensable eras tú quien me hería

confieso que te quise salvadora o maligna

mi esplendor o mi muerte eran tu ministerio

y yo te amaba en todos tus poderes

todo lo supe fue ese abismo el que quise

y hoy todavía para mí ya no hay mañana

sino por la violencia con que espero

por mi bien o mi mal volver a verte

una vez más una sola vez más

siempre una sola siempre

una misma vez más.

 

Sexades ou non lectores de poesía, quedo á espera dos vosos comentarios…