Ímonos de vacacións… con libros
Pois si, nos imos de vacacións xullo e agosto. Volveremos en setembro con novos libros e autores e con ganas renovadas despois dun bo descanso estival. Pero non imos deixar de ler, e menos agora que, coas vacacións, teremos máis tempo para practicar un dos nosos deportes favoritos. Moitos xa comentastes que vos ides dedicar a continuar coa triloxía Millennium, xa nos contaredes que vos parecen a segunda e terceira parte. Pitty prefire dedicarse ao último premio Príncipe de Asturias, Ismail Kadaré, e recoméndanos a novela de Patrick Modiano, No café da xuventude perdida (boa idea, Pitty, faláronme moi ben del e quizais o lea tamén este verán). Pola miña banda quero saldar unha conta pendente que teño dende hai tempo: ler Moby Dick de Herman Melville. Pero tamén quero ler a Kadaré e algo de poesía que a teño un pouco abandonada.Contádenos que ides ler este verán, e animádevos a deixar suxestións de libros que vos gustasen ou que vos gustaría ler. Entre as miñas están varios premios deste ano: Kadaré, do que teño moi boas referencias; calquera das novelas dos últimos premios Nobel, Le Clezio, e Cervantes, Juan Marsé; Esperando a Robert Capa de Susana Fortes (Premio Fernando Lara), pero tamén a autobiografía recentemente editada deste fotógrafo crave do século XX, Ligeramente desenfocado, centradas na súa experiencia como correspondente gráfico durante a Segunda Guerra Mundial e cuxo principio promete: Ya no tenía motivo alguno para levantarme cada mañana.
Outras suxestións son a última novela da marabillosa muller e excelente escritora Ana María Matute, Paraíso Inhabitado, ou os sorprendentes e maxistrais relatos de Alice Munro (un dos meus achados deste ano, é incriblemente boa). Tamén editaron este ano nun só volume toda a obra dunha das mellores "contistas" española, Cristina Fernández Cubas, o seu título: Todos los cuentos. E continuando cos relatos, e con as mulleres, non podo deixar de recomendarvos a unha das "mestras" do xénero, Katherine Mansfield.
No capítulo de novela negra soa interesante a última novela do autor galego Domingo Villar, A praia dos afogados, ambientada na Galicia mariñeira. Non me quero esquecer da poesía. Ademais dos poetas publicados no blog ao longo destes meses, quixera recomendarvos a Alfonso Armada, un bo amigo e excelente poeta, con obra en galego e en castelán. E para os viaxeiros unha boa recomendación que me fixo un amigo hai anos: escollede unha novela dun autor do país que vaiades visitar e que, preferiblemente, se desenvolva alí. É un excelente xeito de coñecer a idiosincrasia do lugar.
Aínda que esteamos de vacacións eu entrarei de cando en vez no blog, así que non dubidedes en deixar calquera comentario que vos apeteza.
Julio e eu desexámosvos unhas felices vacacións a todos. Que as gocedes e ata setembro!
Por suposto podedes escribir os comentarios que queirades sobre o noso último libro, sobre todo os que aínda non o fixestes, e, cando o rematedes, non se vos esqueza devolvelo!






Ola a tod@s
entre pitos e gaitas levo toda a semana descolgada, pero non quería marcharme de veraneo sen mirar como estaban os comentarios e ver as recomendacións que tiñamos. como sempre as recomendacións da coordinadora estupendas. De Domingo Villar lin a primeira das novelas, Ollos de auga, estupenda, (o inspector Leo Caldas non ten desperdicio, de feito como personaxe é bastante máis complexo e logrado ca Mikael B.) e esta é a segunda da Saga, e a forma na que nace esta novela tampouco ten perda. A Domingo Villar coñecino na presentación de Ollos de Auga en Culleredo, espero que teña o éxito que se merece porque no seu xénero promete.
Pois xa non me alongo máis, tomarei boa nota das recomendacións,
feliz verán a todos e unha boa "reentré"
Comment por pitty ritty — 03-07-2009 @ 11:07
Me reincorporo al Club cuando ya se va de vacaciones... En fin, no he querido entrar últimamente porque con lo de la oposición empecé la novela mucho más tarde que vosotros, y no quería enterarme de nada que no hubiese leído aún.
Ahora que ya he terminado, y a pesar del retraso, me gustaría dar mi opinión.
En primer lugar, tengo que decir que no estoy de acuerdo con la mayoría de vosotros en cuanto a la construcción de los personajes. No creo que Larsson profundice poco en Mikael, sino que simplemente no hay mucho de donde tirar. Es un personaje sencillo, como tantas personas que podemos conocer en nuestro día a día. ¿O en una novela negra todos los personajes tienen que tener vidas complicadas y un pasado escabroso? Por otra parte, no creo que sea, ni mucho menos, perfecto. Nos lo presentan como incapaz de ocuparse de nada que no sea él mismo: ha fracasado como padre, como marido. Lo único permanente en su vida es la relación con Erika, y me da la impresión de que sólo se sostiene porque es una relación compartida.
Después de este rollo, comparto con Carmen la intuición sobre la personalidad de Martin y sobre cómo iba a terminar el libro. Tal vez sea el cine... pero este tipo de vueltas y vueltas para luego no llegar a nada me recuerda a Fincher (o incluso a Hitchcock). Martin da "mal rollo" desde el principio, me cuesta creer que no os haya pasado a los demás. Y lo de Harriet, por desgracia me lo imaginé nada más empezar el libro. Si alguien manda las flores y el cadáver de Harriet no apareció... ¿por qué suponer que está muerta?
Y tras hacerme la lista, jeje, mi opinión general sobre el libro no está muy definida. Reconozco que me ha enganchado, tiene un lenguaje muy ágil y cambia de escena justo a tiempo para no aburrirte. Pero creo que es un libro muy tramposo, con actitudes y situaciones pilladas por los pelos (la actitud de Salander con Mikael, la manera en que Harriet se desentendió de su tío por completo al irse, la capacidad de dos jovencitas para despistar una investigación policial...). Y sobre todo, creo que las últimas 100 páginas, más o menos, están de más. No digo que no esté bien que ate cabos sueltos, pero cuando se aclara el misterio (en mi caso cuando se confirma), la novela para mí pierde un 80% de interés.
Y ya está. Me gustó el final, la verdad, y voy a leerme las otras dos (que espero que me sorprendan más). Este verano se lo dedicaré a eso y a echar un vistazo a algunas de las cositas que sugiere nuestra coordinadora.
Por cierto, ya que escribo, me gustaría saber si hace falta que devolvamos inmediatamente la novela o no hay clubs de lectura en verano. Es por si se la puedo prestar a una amiga que la quiere leer, ya que está complicado conseguirla en la biblio.
¡Feliz verano a todos!
Vane
Comment por efiratam — 04-07-2009 @ 00:03
Vane, gracias por tus comentarios finales con los que estoy casi completamente de acuerdo. Yo no fui capaz de descubrir que Martin era el asesino, y respecto a Harriet lo intuí pero no estaba del todo segura. Enhorabuena por tu perspicacia. Y en mi opinión no se profundiza en los personajes, no creo que Mikael sea tan simple. Y sí, para mí también el libro decae a partir del descubrimiento del asesino.
El otro día fui a ver la película y me pareció bastante buena. Creo que ha condensado muy bien la novela obviando, y cambiando, bastantes cosas. Me parece superior al libro y resuelve mejor ciertos aspectos. Sobre todo la actitud de Salander en la relación con Mikael que en la pelicula es más acorde a su carácter arisco, parece más colgado Mikael de ella que ella de él, así que es más creíble. Y Mikael no parece tan engreído y seguro de sí mismo.
Vanessa, tienes que devolver el libro porque en verano Forum los va a poner todos en préstamo así que tu amiga podrá sacarlo. Buen verano a ti también.
Comment por Chus Molina (Coordinadora) — 08-07-2009 @ 19:43