
A saga policíaca Millennium protagonízana Lisbeth Salander e Mikael Blomkvist. Salander (a gran baza do libro, que xurdiu, en palabras do autor, porque quería imaxinar como se desenvolvería na sociedade actual Pippi Calzaslargas), é unha peculiar investigadora privada e hacker de veintitantos anos, metro e medio de estatura e 42 quilos de peso, huraña, salvaxe e inadaptada á que os psiquiatras que a trataron dende pequena cualifican de sociópata con trazos psicopáticos. Na súa curta vida hai motivos sobrados para que non teña ningunha confianza na lei nin no poder, polo que aplica os seus propios métodos con grande intelixencia para conseguir os seus obxectivos sen ningún remordemento sobre a base do seu propio sentido da xustiza. Blomkvist (un trasunto do autor), corentón, idealista, divorciado, pai desastroso e incurable mullereiro é un xornalista de investigación tenaz e inconformista á fronte dunha revista de denuncia, Millennium, que pasa por un mal momento tras ser condenado por difamación e calumnía. O azar une estes dous personaxes que se entregan a indagar a desaparición en circunstancias nunca esclarecidas dunha moza de rica familia, acontecida 30 anos atrás. Salander e Blomkvist mergúllanse nas súas pescudas no lado escuro da correcta e modélica sociedade sueca onde van encontrar corrupción, violencia sexual, prostitución de menores, etc. Larsson utiliza a intriga para realizar unha feroz crítica social cunha clara intención moral, que parece ser o tema fundamental do libro, aos abusos de poder de calquera tipo. Unha historia chea de mentiras encubertas, reflexións morais e violencia desmedida por parte daqueles que non aman as mulleres escrita cunha prosa parca, eficaz e solvente.
Recentemente, unha páxina web francesa moi influente (www.evene.fr) cualificou a Larsson de figura lendaria, cuxo extraordinario xenio literario creou unha das obras literarias máis importantes do século XXI… As tres novelas constitúen un auténtico fresco da sociedade moderna que non pode compararse ao que ningún escritor de novela criminal fixo nunca antes.
Ben, é a quenda de descubrir por nós mesmos que contén este libro e se estamos de acordo ou non en todo o que se leva dito sobre el.
Por certo, esta semana estréase a película baseada na novela. Que casualidade! Eu esperarei a ler a novela para ir a vela.
PRAZOS
Ao longo desta semana que comeza leremos a primeira parte: Incitación (ata a páxina 152).






Ya he acabado el que yo tenía así que me pondré a leerlo de nuevo con vosotr@s. No está mal........
Comment por Nando — 26-05-2009 @ 13:31
Gracias por leerlo de nuevo con nosotros, supongo que te habrá gustado para volverlo a hacer, ademas segundas (o terceras) lecturas nos aportan nuevos aspectos que se nos podrían haber escapado en la primera. Nando, tú que tienes ya una visión de conjunto puedes ir dejándonos caer tus comentarios dosificados, claro, para no desvelarnos a los demás el misterio (o los misterios) que encierra la historia...
Por cierto, no me di cuenta que Fernando Andreu era Nando (soy despistada y en la foto no se te reconoce...) cuando leí tu comentario en la página que tenemos en facebook... así que te contesté pensando que eras alguien ajeno al club, pero la respuesta vale igual. Un abrazo
Comment por Coordinadora Clube — 27-05-2009 @ 14:05
Me gustaría saber, cuando avancéis en la lectura, en qué lugar queda ese "paraíso" social de los países escandinavos que desde la distancia latina consideramos como un ejemplo de seguridad, civilización, felicidad, etc.
Comment por Hal — 27-05-2009 @ 19:26
Tengo entendido que no es lo que era,si las novelas reflejan la realidad......
Comment por Nando — 27-05-2009 @ 20:07
Ola a tod@s, ben, pouco avancei nesta lectura, apenas vou pola páxina 50, pero se vos serve de resposta son unha gran admiradora de Arto Paasilinna, e o certo é que a idílica sociedade como ben dicides queda moito en entredito,polo menos no que ás novelas deste autor se refiren. Tamén é certo que o idilico non vende, os persoaxes equilibrados, sensatos e politicamente correctos non dan excesivo xogo literariamente falando,claro, e entendo que en tódlas sociedades ten que haber un gato pardo, aínda uqe tampouco sería xusto que lles outorgasemos a todos a fama dalgúns feitos illados, tampouco en España nos pasamos o día ao sol, tomando cañas e bailando flamenco, non é? Que opinades os demáis?
Veña, festa, festa..
Comment por pitty ritty — 28-05-2009 @ 08:52
Pitty, respecto a lo de que lo idílico no vende no creo que sea por que no tenga interés. Mi admirado Rafael Azcona (guionista de casi todas las obras maestras del cine español desde los años 50), cuando le preguntaban porque sacaba siempre en sus comedias gente complicada, con problemas, etc. decía que si sacase a gente feliz nadie iría al cine PERO NO por falta de interés sino porque nada hay más ofensivo que la felicidad
Comment por Hal — 28-05-2009 @ 14:24
Totalmente de acordo Hal, como somos os humanos, seguro que a envexa é o mais universal dos pecados capitais ( non hai nada máis ofensivo que a felicidade.... allea, completaría eu jeje)
saudiños
Comment por pitty ritty — 28-05-2009 @ 14:52
¿Que pasa en Escandinavia? Últimamente no dejan de salir escritores increibles
¿quizás el ocaso de la socialdemocracia?
Comment por Fela Gonzales — 28-05-2009 @ 17:19
Quiza la gente no sepa ser feliz y por ello le moleste en los demás
Comment por Nando — 28-05-2009 @ 23:14
Fela, ¿a qué te refieres con increibles? En cualquier caso desconozco en literatura pero desde luego en cine, hace mucho tiempo que los suecos y los daneses retratan el alma oscura del ser humano.
¿Acaso se adelantó el cine a la literatura en el tiempo?
Comment por Hal — 29-05-2009 @ 08:33
Sabes Nando, con respecto ao que comentas de que non sabemos ser felices, dicia o doutor Rojas Marcos,que si somos felices, o que pasa é que non o sabemos, e que resulta máis doado na sociedade actual buscar causas para estar mal ca recoñecer que se é feliz. Por outra banda pregunto o mesmo ca Hal, a que te refires Fela cando dis "incríble" a incriblemente bos ou a que non podemos crer que nesas sociedades tan idealizadas tamén exista xente mala? Opino igual ca Hal, o cine xa fai moito que retrata esa sociedade escura que reflicten tamen as obras de Larson, de Passilinna, de Seierstad, Ib Michael, Läckberg, ou Petterson, e para ningué é descoñecido a taxa de suicidio deses paises, asi que algo de amargura gardan...
Comment por pitty ritty — 29-05-2009 @ 09:22
Yo voy a atreverme a discrepar con el doctor Rojas Marcos, sigo pensando que la gente no sabe ser feliz, porque no sabe dar valor a las cosas o bien no sabe valorar las cosas que realmente tienen valor.
Por certo,que tal o libro?
Comment por Nando — 29-05-2009 @ 11:10
Qué punto, Nando, jeje, eso era o que decía logo Rojas Marcos, jeje, que temos todo para ser feliz pero que non o sabemos que o temos pq non o apreciamos, vaia, cada día me expreso peor, jejeje.
Pois mira, polo libro entono no mea culpa, pq se non o poñen no club nunca o lería, palabra de honor, e perderíame algo con el, estame a resultar bastante interesante. Polo de agora xa conseguin romper cos prexuicios cos que empecei a lelo e confeso que me está gustando, xa veremos máis adiante pq aínda non cheguei á paxina na que acordamos rematar esta semana, asi que maña darei un comentario máis exhaustivo.
Bo finde a tod@s
Comment por pitty ritty — 29-05-2009 @ 18:04
Está claro que la novela no se muestra nada complaciente con la sociedad sueca, basta fijarse en los comentarios a pie de página al principio de las diferentes partes en que está dividido el libro, centrados en los abusos y violencia sexual ejercida sobre las mujeres (no es casual tampoco el título escogido), para darse cuenta de la intención del autor.
A mí me tiene completamene enganchada. Me gusta mucho la novela negra, especialmente los americanos Chandler, Hammett, Ellroy y James M.Cain (siento debilidad por este último, menos conocido actualmente, os lo recomiendo) y la extraordinaria Highsmith. Cuando me sumerjo en un buen libro de intriga me dejo llevar completamente y disfruto sin más de lo que me permite el autor ir descubriendo, y, si está aderezado con reflexiones sobre esa parte oscura que todos tenemos, la culpa, la mentira, las fronteras entre el bien y el mal, el crimen, la falta de moral... aún mejor, aunque reconozco que cuando leo novela negra soy menos exigente que con otro tipo de literatura, pues me fascinan los entresijos de la mente humana y, además, creo que todos los escritores de novela negra disfrutan del placer de contar, y eso, claro, engancha. También, inevitablemente, en estos libros se muestra a la sociedad en sus aspectos menos complacientes por lo que la crítica es casi obligada. En la actualidad abunda la novela negra política y me parece que hay motivos para ello.
Sí que hay actualmente escritores escandinavos muy interesantes, muchos de novela negra (¿por qué sera?), de Mankell (el más conocido) me gustó mucho Los perros de Riga, otros no tanto, me parece irregular y algo sobrevalorado. Los hombres... me recuerda a Mankell, quizá porque la acción se desarrolla en la Suecia actual y por las implicaciones políticas, pero aún es pronto para decir si me gusta más Larsson. Me han hablado muy bien de Leif GW Persson, cuya trilogía "El declive del Estado del bienestar" ha sido recientemente publicada en España.
Estoy fascinada, claro, con el personaje de Salander. Hablaré más adelante de ella, y también me parece muy acertado que el protagonista sea un periodista de investigación y no un policía o detective. Por ahora mi valoración es positiva. Su prosa se desliza con suavidad, no se lía en las descripciones, explica muy claro todo lo que va pasando, y yo, que soy bastante negada para comprender cuestiones económicas, voy entendiendo todo muy bien. Hablaremos también, cuando avance nuestra lectura, de lo que sugiere Hal acerca de nuestra visión desde aquí del "paraíso" escandinavo, que, a la luz de lo que nos cuentan estos escritores, parece que es errónea.
Para terminar os dejo un comentario encontrado al azar del crítico de cine Carlos Boyero, al que sigo y con el que estoy de acuerdo casi siempre (adoro su crítica corrosiva y su sinceridad que creo que esconde una gran sensibilidad y ternura): he leído las dos novelas de Stieg Larsson. Lo hice de un tirón, con regocijo, me lo pasé muy bien. El personaje de Lisbeth Salander creo que supone un hallazgo fantástico. Estoy deseando que salga la tercera novela de esta saga. No tengo nada contra los best sellers. Sólo contra la mala literatura.
Comment por Coordinadora Clube — 31-05-2009 @ 02:16
Hola chicos y chicas, ¿cómo va esa lectura? Yo he estado dos días enferma, con catarro y algo de fiebre, hoy estoy un poco mejor... Quería poner un post para continuar con nuestro libro, y lo pondré supongo que mañana o pasado, pero utilizo este comentario para deciros a los que hayáis terminado con la primera parte que podéis continuar con la segunda: "Análisis de consecuencias" que nos llevará hasta la página 316. Contadme cómo vais con la lectura y no os preocupéis los que vayáis más rezagados (sé que algunos han cogido el libro hace poco) hay tiempo para hacer vuestros comentarios sobre la primera parte a lo largo de esta semana y ya veremos cómo nos va con la segunda pues la historia se embrolla un poco, a mí no me ha resultado tan fluída como la primera. El libro es largo, nos lo tomaremos con calma... Contadme pues.
Comment por Coordinadora Clube — 02-06-2009 @ 16:15
Ola a todo@s, vaia hai máis enfermos no clube, eu pasei a fin de semana na cama asi que tampouco adiantei nada, xa veremos o que fago durante a presente e xa comentarei que me parece, en principio xa dixen que non é o que pensei nun principio, a prosa é fluida, non se para en descricions superfluas e os primeiros persoaxes están ben definidos, cos primeiros refirome a Lilsbeth e Armanskij, a Mike Blomkvist non o teño asimilado aínda, como que non pillo que papel pode desempeñar nin vexo moi definida a súa postura e a súa personalidade,
irei collendo segundo vaiades comentando os outros
Comment por pitty ritty — 02-06-2009 @ 16:52
Hola a tod@s:
Despues de una temporadilla desaparecida por cuestiones laborales, básicamente, vuelvo !genial!, encuentro unos comentarios muy interesantes, sobre el libro claro, pero sobre la vida en general (por lo de la felicidad). Yo voy un poco retrasada, porque aun no acabé los "deberes". La verdad es que me encantó la elección de libro, precisamente por ser un best-seller, porque me molestan mucho los prejuicios y creo que un buen libro es un buen libro, y punto. Y también me encanta la novela negra, aunque no he leido, ni mucho menos, tantos autores como nuestra coordinadora.
Por ahora me está gustando bastante, es entretenido, fácil de leer y me encanta los mensajes ocultos que envía, relativos a la situación de la mujer en el mundo en general, con lo que se demuestra que todos y cada uno de nosotros en cualquier actividad que desarrollemos (incluso en algo tan banal, aparentemente, por comercial, me refiero como en una novela de intriga) podemos contribuir a cambiar el mundo, y en este caso, a darnos cuenta de la demoledora realidad de la mujer, ya que el conocimiento es el primer paso para lograr el cambio.
Que rollo acabo de largar ¿no?
Y en cuanto a la felicidad, yo creo que es, por una parte, falta de valores, ya que la felicidad se mide por el éxito, que se basa fundamentalmente en el número de posesiones materiales que se obtienen a lo largo de la vida. Por otra parte, competitividad exagerada, necesidad de estar en permanente movimiento haciendo - haciendo - haciendo..., etc. y, sobre todo, ignorancia, salir un poquito al exterior y ver lo que verdaderamente NO ES LA FELICIDAD: el hambre, la miseria, la enfermedad, la guerra y, en caso de ser mujer, multiplicado por 10
Comment por Carmen — 02-06-2009 @ 23:00
Para mi la miga del libro (supongo que en las siguientes partes igual) está en el personaje de Salander. Nos cuenta de ella como es y como vive, sus conflictos externos e internos,en medio de una historia periodística, así el libro le vale al lector como historia negra o bien como una historia sobre la sociedad y su gente,o bien ambas cosas.
¡Qué bonito que me ha quedado!
Comment por Nando — 03-06-2009 @ 09:03
Acabo de chegar á páxina 152, asi que hoxe mesmo comezarei ca parte que tocaba para esta semana. O certo é que coincido con Carmen en que é un libro bo de ler, é entretido, non se mete en kprofundas reflexións éticas ainda que si da pequenas notas para que cada un de nós xulguemos. Recoñezo que a novela negra e o misterio non son dos meus xéneros habituais, pero esta estame gustando moito porque manten un tremendo suspense, cada páxina traeme un descubrimento novo, e así me maten que agora mesmo sería incapaz de aventurarme dicir nada do final,non albisco nis de broma por onde van os tiros, e iso é un gran logro na miña opinión. Polo que levo lido pareceme un libro recomendable para todo o mundo, sobre todo para aqueles que non adoitan ler porque tampouco esixe un gran exercicio intelectual.
A ver que nos depara o resto do libro,
saudiños¡¡¡
Comment por pitty ritty — 03-06-2009 @ 09:03
Pois pitty eu creo que do resto vas disfrutar moito maís.....Agora comenza o interesante
Comment por Nando — 03-06-2009 @ 13:43
Pois tes razón Nando, Salander é "o sal" da historia, é dos persoaxes máis reais, case podes tocala, empatizas con ela e con todalas súas miserias, o resto, bueno, parecen feitos a machete, incluso pouco cribles. Como constructor de persoaxes, Stieg lúcese con esta moza.
Comment por pitty ritty — 04-06-2009 @ 08:30
Me encanta leer las respuestas que poneis por aqui, se aprende muchisimo de literatura
Comment por Mujer — 15-07-2009 @ 13:14