Ciberclub

Co obxectivo de recuperar os premios literarios que dende os 60 convocou a Agrupaçon Cultural O Facho, este ano convocouse a XLII edición do certame que leva o nome de Carlos Casares como unha agarimosa homenaxe ao que fora o primeiro gañador, no ano 68, co conto “A galiña azul”.

O concurso está dividido en dúas categorías,  A (para alumnos de 6 a 12 anos) e  B (de 12 a 16), e este ano o xurado está formado por Xabier P. Docampo, José Mondelo, Mar Hermida e Soledad González Maside.

O xoves, día 14, ás 12:30, e dentro das actividades programadas pola Agrupación co gallo do Día das Letras Galegas, tivo lugar unha ofrenda floral diante do monumento a Curros Enríquez na que o presidente de O Facho, José Luis Rodríguez Pardo deu a coñecer os gañadores do concurso.

A entrega de premios terá lugar na Fundación Caixa Galicia, no Cantón Grande,  o próximo 20 de maio, ás 20:00.

EL SITIO DE MI RECREO

Donde nos llevó la imaginación
donde con los ojos cerrados
se divisan infinitos campos

Donde se creó la primera luz
germinó la semilla del cielo azul
volveré a ese lugar donde nací

De sol, espiga y deseo
son sus manos en mi pelo
De nieve, huracán y abismos
el sitio de mi recreo

Viento que en su murmullo parece hablar
mueve el mundo y con gracia le ves bailar
y con él el escenario de mi hogar.

Mar bandeja de plata, mar infernal
es un temperamento natural
poco o nada cuesta ser uno más.

De sol, espiga y deseo
son sus manos en mi pelo
De nieve huracán y abismos
el sitio de mi recreo,

Silencio, brisa y cordura
dan aliento a mi locura
Hay nieve, hay fuego, hay deseos
allí donde me recreo

LUCHA DE GIGANTES

Lucha de gigantes convierte
El aire en gas natural
Un duelo salvaje advierte
Lo cerca que ando de entrar
En un mundo descomunal
Siento mi fragilidad
Vaya pesadilla corriendo
Con una bestia detrás
Dime que es mentira todo
Un sueño tonto y no más
Me da miedo la enormidad
Donde nadie oye mi voz
Deja de engañar
No quieras ocultar
Que has pasado sin tropezar
Monstruo de papel
No sé contra quien voy
O es que acaso hay alguien mas aquí
Creo en los fantasmas terribles
De algún extraño lugar
Y en mis tonterías para
Hacer tu risa estallar
No quieras ocultar
Que has pasado sin tropezar
Monstruo de papel
No se contra quien voy
O es que acaso hay alguien mas aquí
Deja que pasemos sin miedo.

Mensaxe para todos os membros do ciberclub: A quedada será definitivamente o mércores 13 de maio ás 7 da tarde na Biblioteca Municipal de Castrillón sita na praza Pablo Iglesias (teléfono: 981 184 390). Para os que non poidades estar a esa hora, non hai problema en que aparezades máis tarde na mesma biblioteca onde estaremos visitando con tranquilidade as súas instalacións (a biblioteca non pecha ata as 21h.). De aí iremos a tomar algo (ao redor das oito) e deixaremos recado de onde estaremos para os máis demorados.

O 8 de maio ás 20 horas a escritora mexicana Elena Poniatowska dará unha conferencia sobre A literatura que vén da rúa. O acto que está organizado polo Concello da Coruña e a Asociación de Escritores en Lingua Galega, terá lugar na Real Academia Galega (Rúa Tabernas, 11).

Elena Poniatowska (París, 1933) é xornalista e narradora cunha ampla obra publicada na que se inclúen novelas, ensaios, contos e libros de entrevistas. Posúe numerosos premios entre os que destacan o Premio Nacional de Periodismo (1978) e o Premio  Alfaguara de Novela 2001 por La piel del cielo.

Muller comprometida politicamente é unha escritora combativa e crítica que escribe sobre os que non teñen voz. A súa literatura ten orixe na rúa, onde busca con avidez seres anónimos que conteñen historias e lamentos:

En realidad mis voces, mi inspiración, son las voces de la calle, la vida diaria, lo que nos pasa todas las mañanas, todas las tardes y las noches. Yo creo que todos tenemos un fondo de tristeza de lo que no logramos. En el fondo del alma y del espíritu tenemos un lugar donde los pensamientos duelen mucho, donde hay tristezas que no decimos a nadie, pensamientos de fracaso que tampoco comunicamos (La piel del cielo).

O xogo de palabras contido no título orixinal do libro (The Bluest Eyes) xa dános pistas (blue significa azul pero tamén triste) acerca do que imos ler: unha historia triste, moi triste, terrible. Aínda que eu o primeiro que quero dicirvos é que había tempo que non encontraba tanta verdade nun libro. Tanta verdade e tanta valentía. Un desexo de afondar sen medo no verdadeiro. Mirar algo e velo tal cal é, máis alá de que sexa fermoso ou terrible e contalo sen perdón nin desculpas. Escudriñar a alma humana sen esconder as súas miserias pero sen renunciar á beleza. Unha escritura adulta e terriblemente sincera na que non se obvia nada respecto á profundidade e á complexidade do ser humano ao que analiza cunha grande agudeza psicolóxica.

Con que mestría narra a terrible pero real pelexa dos pais de Pecola! Os intentos desesperados da nai para encontrar un sentido á súa vida na barbarie do erróneo. A necesidade e degradación mutua que une estes dous seres. E os efectos que isto produce en Pecola, que, aterrorizada e contendo o vómito, o único que desexa é desaparecer, rezando con fervor, noite tras noite, para que os seus ollos, a única parte do seu corpo que non logra que desapareza, se poidan converter nuns fermosos ollos azuis de nena branca para así, quizais, conseguir que os seus pais deixen de facerse dano. E de que xeito se aferra ás cousas reais e máis vulgares (os dentes de león na base do poste telefónico, a greta da beirarrúa coa que sempre tropeza) para sentir que é alguén no medio do mundo; ao igual que, a través da súa relación coas prostitutas, as "tres gárgolas xocosas", as "tres alegres bruxas" (que lograda descrición do mundo e a esencia destas mulleres!), que son as únicas que a tratan ben, Pecola consegue facerse visible (todo o contrario do que acontece no seu encontro co terrible tendeiro das Mary Jane que nin a ve porque non é nada para el) e encontrar un lugar amable onde descansar da súa triste vida de nena negra, fea e pobre.

Así mesmo, a autora móstranos, a través da humillación á que outros nenos negros someten a Pecola, o autodesprezo racial alimentado ao longo de xeracións que existe no máis profundo das mentes dos afroamericanos, mentres que Claudia, antítese do personaxe de Pecola, posúe orgullo de raza e actúa como contrapunto a esta perda de identidade: Su pena despertaba en mí un sentimiento casi de hostilidad. Quería abrirla, quebrar sus bordes, meterle una estaca a lo largo de aquel espinazo que se curvaba en una estúpida joroba, forzarla a enderezarse y escupir a la calle sus miserias. Pero ella las retenía allí donde sólo pudieran desbordar por sus ojos (páx.94).

A través dos recordos de Claudia, Toni Morrison recrea con total verosimilitude o mundo da infancia. Como un adulto de case corenta anos (a idade na que a autora escribiu o libro) se pode colocar tan atinadamente nese lugar?

A súa linguaxe é elocuente, está vivo, é poesía pura, orixinal e rico no seu vocabulario. Respecto ao seu xeito de escribir a autora di: sempre intentei que o lector esqueza que o que ten entre as mans é un libro. Ambicionei certa intimidade, que a lingua o inclúa no relato, tíreo cara a dentro. Gústame imaxinar a posibilidade de que non haxa distancias entre o acto de ler e a revelación da escritura

Estou marabillosamente sorprendida. Non lera nada desta autora e agora apetéceme lelo todo. Toni Morrison consegue que a historia sexa fermosa, sólida e intelixente, a pesar do terrible que nos narra, polo maxistralmente que está contada e pola verdade que conteñen as súas palabras.
Como ela di nunha entrevista a ficción ensínanos a entender mellor a vida. Pois iso.

Cuestión de prazos

Ao longo desta semana continuaremos a nosa lectura dende o capítulo Primavera (páx.121) ata o final da novela.