Unha vez máis atopámonos en Novecento, como sempre que nos mergullamos nun libro de Alessandro Baricco, cun personaxe raro, extravagante, misterioso; cunha boa historia que contar; cun dominio impecable da técnica para contar esta historia e, por último, coa experimentación formal como un desafío constante á narrativa tradicional.
 
"Todos os meus libros teñen dúas cousas en común: por un lado, o gusto de inventar e contar historias, e polo outro, o interese por crear combinacións narrativas novas, innovadoras", Baricco dixit.
 
A min o máis fermoso do libro paréceme esa historia única, extraordinaria que é a vida do pianista Novecento. As ganas dun escritor de exorcizar a realidade cotiá coa maxia dunha historia que nos afasta millóns de quilómetros da nosa vida rutineira. Orhan Pamuk di: "o que me atraeu da escritura foi a posibilidade de deixar atrás ese mundo aburrido, tedioso, que aniquila toda esperanza e todos coñecemos tan ben; escapar a un segundo cosmos, máis profundo, máis rico, máis diverso".
 
 
¿Quen é Novecento? ¿Que credes que representa este personaxe?
 
¿Por que finalmente non baixa do barco? ¿Como interpretastes o final do libro onde el lle explica ao trompetista os seus motivos? Ao principio da historia hai un momento en que o narrador di: "porque es posible bajarse de un barco, pero del océano…"
 
A min chamoume a atención como o autor escolle unha linguaxe tan coloquial, incluídos tacos, e o pon en boca do narrador e dos outros personaxes para contar esta historia tan poética e máxica. ¿Por que credes que o utiliza?
 
A importancia e o amor á música na obra e na vida de Alessandro Baricco atopámolos nas fermosas descricións sobre o xeito de interpretar de Novecento (a máxica escena na que toca o piano mentres este se desliza ao compás do movemento do mar nunha tormenta "bailar con el océano"), e na orixe misteriosa da súa música (“aquello no existía antes de que él lo tocara”. “Eran sonidos de otro mundo. Dentro estaba todo: todas a la vez, todas las músicas de la tierra”) e resalto ese parágrafo tan cheo de significado onde di: “tocábamos porque el océano es grande y da miedo, tocábamos para que la gente no notara el paso del tiempo, y se olvidara de dónde estaba, y de quién era. Tocábamos para hacer que bailaran, porque si bailas no puedes morir, y te sientes Dios”.
 
¿Como interpretades o duelo pianístico con Jelly Roll Morton? Quizais se resuma na frase: "No tenía espíritu de competición, no le importaba un carajo saber quién ganaba: era todo lo demás lo que le maravillaba. Todo lo demás".
 
¿Que credes que significa a frase (clave no texto): «Es como un grito gigantesco, que grita y grita, y lo que grita es “¡Pandilla de cabrones, la vida es algo inmenso!, ¿queréis enteraros o no? Inmenso”.» (pag.60)?
 
¿Que opinades do xeito, esta especie de monólogo teatral, que escolleu o autor para contar esta historia? ¿Credes que é máis efectivo que se escollese outro?
 
¿Credes que o libro ten un final aberto, que é un libro que invita a pensar, a reflexionar, a sacar cada un as súas propias conclusións?
 
 
Para rematar comentarvos un detalle máis da orixinalidade con que Alessandro Baricco fai as cousas. O escritor abriu as portas dunha libraría, tamén chamado Holden como a súa escola de técnicas de escritura, onde o cliente ten á súa disposición só vinte e oito libros ao mes, coa posibilidade de escoitar con senllos auriculares a opinión previamente gravada dun crítico, xornalista ou escritor italiano.