“La quinta mujer” Henning Mankell
Henning Mankell naceu en Estocolmo en 1948, criado nunha aldea no norte de Suecia, agora divide o seu tempo entre Suecia e Maputo, Mozambique, onde traballa como director do Teatro Avenida. Aquí vos deixo algún enlace a varias entrevistas publicadas na rede e máis na prensa escrita, por se queredes coñecer algo máis del.
Con "La quinta mujer" introducímonos nun novo xénero, distinto do que temos lido ata o momento, a novela negra, da man do que se considera un dos mellores autores dentro de este xénero na actualidade.
O ano 1991 marca o gran avance de Mankell como escritor, coa publicación da novela Mördare utan ansikte (Asasinos sen rostro)a primeira, da serie protagonizada polo inspector Kurt Wallander.
Este personaxe con certos problemas de saúde, angustiado polos cambios políticos e sociais e experto no rastrexo do criminal, convertiuse nun dos protagonistas da novela negra máis lidos no mundo. Os libros foron publicados en 33 países e recibiu importantes premios literarios .




Desde luego nada que ver con el libro anterior, aunque me ha gustado no ha “tocado” mi corazón ni nada de eso, tampoco el tema era de esos que se prestan a hacerlo. Sobretodo me ha gustado la forma de enfocar el trabajo policial de un modo realista lejos de estereotipos hollywoodienses y ceeseíes a los que estamos tan acostumbrados (sin quitarles en absoluto mérito alguno, ¡que sería de mí sin Grissom o John McLane!) y que de vez en cuando se agradecen aunque sólo sea para no perder la perspectiva. No obstante en algunos casos el autor me ha parecido excesivamente repetitivo, de otro modo creo que se hubiera ahorrado unas veinte páginas por lo menos.
Tampoco me he creído mucho la motivación de Yvonne Ander (aunque desde luego mi conocimiento del comportamiento del asesino en serie es totalmente nulo), que me ha parecido algo impersonal para desencadenar este tipo de actitud en una mujer, pero claro, probablemente sólo sea un error de apreciación por mi parte.
En fin, como decía al principio, me ha gustado, desde luego la he leído de un tirón y no descarto leer más aventuras del inspector Wallander del cual me alegra que encauce su vida y no sea un lobo solitario, atormentado y huraño como la mayoría de policías de ficción a los que estamos acostumbrados.
Por otra parte ¿son figuraciones mías o me ha parecido entrever que la traductora estaba un poco desmotivada?.
Saludos.
Comment por Verónica Varela — 16-05-2008 @ 18:52