"En el breve instante en que aparte la vista de ella al levantarme, Hanna se fue."
Durante meses encontraronse a diario, ata que todo rematou ca repentina desaparición dela. Unha última mirada, sen despedida, sen explicacións, e desapareceu da cidade sen deixar rastro.
Pasarán sete anos ata que o protagonista volva a reencontrarse con Hanna. Michael é avogado e participa como observador nun xuízo contra varias mulleres implicadas no envío de prisioneiros a un campo de concentración. Alí volvera a vela.
Hana continúa a mostrar esa actitude altiva e combativa que tantas veces lle fixo ceder cando aínda estaban xuntos, algo que sen dubida non lle favorece de cara o xuízo.
Nesta segunda parte continua a trama que se refire á relación de Michael e Hanna, e de momento déixase entrever que, a pesar do paso do tempo, aínda sinte algo por ela. Pero como puido facer esas cousas tan horribles?
Trata de encaixar as súas lembranzas, os seus sentimentos cara ela como pezas dun rompecabezas.
O sentimento de culpa, o perdón ou condena, a conciencia da responsabilidade no nazismo da sociedade alemán aparecen como trasfondo que invita a reflexión no texto.
Por: Coordinadora Clube | Categorías: El lector08-04-2008
5 Comentarios »
El URI para referenciar esta entrada: http://ciberclub.blogsome.com/2008/04/08/xuizo-e-memoria/trackback/
RSS feed para los comentarios de este post.
Tu comentario
El e-mail no se publica, HTML permitidos: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <code> <em> <i> <strike> <strong>




esta segunda parte me está gustando mucho mas, me parece que la narración es más fluida que la primera parte. además me parece mas interesante,hemos dejado a un lado la relación de los dos para entrar de lleno en los horrores del nacismo, ya me queda poquito para acabar, estoy deseando saber si va a volver a sentir algo por ella, o solo pena.
Comment por isa — 13-04-2008 @ 21:47
lo acabé, la segunda y la tercera parte están mucho mejor que la primera en cuanto a ritmo y narración, me gustó el final.
Comment por isa — 20-04-2008 @ 19:49
! que sorpresa de libro ! Me ha gustado mucho. Enhorabuena ante todo.
Lo siguiente, el personaje de Hanna para mi ha sido muy bueno, hermético, sólo sabemos de ella lo que nos han querido contar pero quedan muchísimas incognitas sin resolver, la principal, a mi modo de ver, su origen.
Lo segundo, los cambios en la acción que da el libro. Crees que más o menos puedes ver el final o cómo se va a resolver el tema y de repente, pasas la página y se desmonta tu teoría.
El final, a mi modo de ver, aclara los sentimientos de Hanna respecto a lo que había hecho, su posibilidad, si existiese de enmienda.
Comment por Bea — 21-04-2008 @ 10:55
Alédome de que as impresións fosen positivas. E sobretodo de que as comentedes aquí no blog!
O certo é que a narración engancha, e difícil deixar de lelo. O personaxe de Hana paréceme soberbio, como ti dis Bea, mostra tan só con unhas pinceladas a complexidade dunha situación como a que se viviu na Alemaña nazi. O conflito que plantexa a responsabilidade individual fronte a colectiva e a súa posición de “verdugo” ollada dende a confusión e a compaixón. Creo que a combinación de elementos ficou acertada .
Nos próximo dias pasaremos a seguinte libro, axiña poremos unha nova data para pasar a recollelo pola vosa Biblioteca.
Se aínda no rematachedes ca lectura, apurade esperamos os vosos comentarios.
Comment por Biblioteca SF — 22-04-2008 @ 14:14
Sencillamente fascinante, probablemente si no hubiera tenido que leerlo, yo nunca lo hubiera escogido como lectura, gracias a vosotros he disfrutado tanto.
Independientemente de la historia, lo que más me ha gustado es la forma del autor de pararse a describir los sentimientos y pensamientos íntimos, que acompañados de ese lenguaje tan sencillo y directo hace tan fácil que los hagamos nuestros, al menos yo me he sentido identificada con muchos de ellos y eso me proporcionaba una sensación muy grata, de conexión con quien me contaba la historia y sobretodo, es lo que me la hacía creíble, vamos! que me cuenta que al final un platillo volante bajó y se llevó a Hannah a su planeta, que con la embriaguez que sentía me lo hubiera creído!.
Yo al menos, no he percibido cambios de ritmo, me he leído de un tirón el libro, tan encantada la última parte como la primera, pero yo soy un poco zote haciendo crítica literaria y fijándome en ese tipo de cosas, puedo tenerlas delante y no verlas.
Sinceramente el final me da pena, yo como romántica empedernida y moñas recalcitrante hubiera sido más feliz que una perdiz si ella hubiera terminado sus años de venerable ancianita bajo la protección de su “chiquillo”,pero supongo que la muerte es un instrumento de expiación muy recurrido, ya no sé si efectivo…
Muchas gracias por haberme invitado a leer este libro.
Comment por Vero — 02-05-2008 @ 19:16