Felicitacións a todos os traballadores do teatro.Tamen ó seu público.
Hoxe 27 de marzo celebrase o Día Mundial do Teatro.
Sinalado no 1961 como iniciativa do Instituto Internacional do Teatro (ITI), hoxe levaranse a cabo diversas iniciativas para a súa celebración como a difusión dunha “mensaxe internacional” que será lida en todos os teatros, e que cada ano está escrita por unha personalidade pertencente a comunidade teatral internacional. Este ano o manifesto foi escrito polo canadiense Robert Lepage.
O texto sobre ‘as orixes do teatro’ reflexiona a través dunha fábula sobre a incorporación da tecnoloxía a esta arte escénica.
En Galicia tamén se difundirá un manifesto propio, escrito por Suso do Touro, co que, tamén se conmemora o XXX Aniversario do Teatro profesional de Galicia.
A lectura desta mensaxe terá lugar no seo da gala da de XII edición dos Premios María Casares nos que se entregarán os galardóns aos gañadores de cada unha das 13 modalidades, así como o premio de honra que este ano recae en Ruben García, promotor da Mostra Internacional de Teatro de Ribadavia que O Teatro Rosalía de Castro da Coruña acollerá mañá.



Sencillamente fascinante, probablemente si no hubiera tenido que leerlo, yo nunca lo hubiera escogido como lectura, gracias a vosotros he disfrutado tanto.
Independientemente de la historia, lo que más me ha gustado es la forma del autor de pararse a describir los sentimientos y pensamientos íntimos, que acompañados de ese lenguaje tan sencillo y directo hace tan fácil que los hagamos nuestros, al menos yo me he sentido identificada con muchos de ellos y eso me proporcionaba una sensación muy grata, de conexión con quien me contaba la historia y sobretodo, es lo que me la hacía creíble, vamos! que me cuenta que al final un platillo volante bajó y se llevó a Hannah a su planeta, que con la embriaguez que sentía me lo hubiera creído!.
Yo al menos, no he percibido cambios de ritmo, me he leído de un tirón el libro, tan encantada la última parte como la primera, pero yo soy un poco zote haciendo crítica literaria y fijándome en ese tipo de cosas, puedo tenerlas delante y no verlas.
Sinceramente el final me da pena, yo como romántica empedernida y moñas recalcitrante hubiera sido más feliz que una perdiz si ella hubiera terminado sus años de venerable ancianita bajo la protección de su “chiquillo”,pero supongo que la muerte es un instrumento de expiación muy recurrido, ya no sé si efectivo…
Muchas gracias por haberme invitado a leer este libro.
Comment por Vero — 02-05-2008 @ 19:09
Perdón, me he equivocado y este comentario anterior no tenía que haberlo hecho aquí, disculpad las molestias.
Comment por Vero — 02-05-2008 @ 19:18