Nada máis comezar a lectura, na primeira páxina, descubrimos un cadáver, un terrible asasinato. Christofer Boone, un mozo adolescente atopa a Wellinton, o can da súa veciña morto no xardín.
A curiosidade levarao a iniciar unha investigación, o máis puro estilo Sherlock Holmes, o seu admirado detective .
El mesmo narra en primeira persoa as súas andanzas na búsqueda do culpable, aderezadas iso sí, con explicacións sobre as regras 
que establecen o seu mundo, que lle serven para entender o cotián.
Este podería ser un argumento de calquera novela policiaca ou de misterio, de non ser polo especial do seu protagonista, que creo, non deixará indiferente a ninguén.
Non sei que sensacións espertará en vós..
Penso que podemos fixar a lectura ata a páxina 119. Estaría ben non facer comentarios que vaian máis alá do capítulo 139, porque están numerados por nº primos (igual que en "Benquerida catástrofe", prometo que foi una casualidade) aínda que ben sei que é difícil facer un alto na lectura.
Por agora nada máis, tócavos a vos…
¡Ola!.. En primeiro lugar e para empezar con bo pé, teño que confesarvos que estiven ao tanto dos vosos comentarios desde case o principio e aínda que nunca comentei nada, agora creo que chegou o meu momento (ou iso intentarei, que logo xa se sabe?). Foi ver a portada desta nova proposta, baixo ese título tan pouco atraente para min, un dos motivos para decidirme, sen esquecer que levo un tempo sen ler apenas nada de literatura de adultos e apetéceme retomar ese hábito tan saudable. En canto puiden fíxenme co libro e xa vou na páxina 152, (si xa sei que a páxina fixada é a 119 pero como xa se comentou en máis dunha ocasión é difícil facer un alto na lectura).
Como este pretende ser o meu post de presentación non me vou a enrolar máis, o que si me gustaría é que alguén comentase se empezou ou non a lectura, primeiras impresións en fin saber que aínda estades por aí agora que comezo eu ¡ata pronto
Comment por Ito — 16-01-2008 @ 19:46
Pois benvido ao mundo de comentario. Alegrámonos que decideras intervir porque esa é a esencia dun club: a participación. Se non isto sería un servizo de préstamo máis e non é o caso. É tan sinxelo como dar a vosa opinión e pode ser unha cousa moi meditada e elaborada como a expresión do primero que se vos pase pola cabeza.
Comment por Biblioteca SF — 16-01-2008 @ 20:59
Bienvenido!
yo ya tengo mi libro…todavía no lo he empezado, pero este fin de semana toca (:
Me gusta la portada. Y el personaje de Christofer Boon parece interesante. Por ahora es todo lo que puedo decir. Para la semana, más!
saludos para todos!
Comment por Seredka — 18-01-2008 @ 20:13
Me está gustando. Poco a poco, se van descubriendo cosas que hacen cambiar el punto de vista de la historia. ¿cuando podremos hacer comentarios de lo leido hasta la página 119 ? ¿se va a marcar una fecha o ya podemos comentar algo más concreto ?
Comment por Beatriz — 21-01-2008 @ 14:17
Pues puedes empezar a comentar ya, ya que este post es para los comentario hasta la pg 119 como se indicaba. Arranca.
Comment por Biblioteca SF — 21-01-2008 @ 14:54
bienvenido ito!!!
yo ya estoy con el libro, y me está gustando, me gusta la forma en que está siendo narrado, que sea un niño, me parece curioso y divertido aunque el protagonista ya nos advierte desde el principio de que no se va a tratar de un libro gracioso.sigo leyendo…!!
Comment por isa — 22-01-2008 @ 01:07
Douvos as grazas a todos pola vosa acollida. Vexo que xa comezastes ¿ti tamén Seredka?. Eu case finalicei o libro e aínda que non entrará na miña lista de preferidos, considéroo entretido e fácil de ler. O que máis me está gustando é como o autor consegue que senta as emocións do protagonista a cada pouco e o que menos…. xa volo irei soltando…porque quero esperar a terminar o libro. Alguén me dixo unha vez “nunca xulgues un libro pola súa tapa …e polo seu nome”. E este é um claro exemplo ¿non credes?
Comment por Ito — 25-01-2008 @ 21:11
Confieso que habia empezado a leer este libro hace algun tiempo y lo dejé por que no me entusiasmaba…pero ahora lo tomé con mas ánimo y me está gustando…sobre todo la simplicidad con la que cuenta las cosas,su lógica su modo sencillo de ver las cosas…donde yo trabajo este libro es de lectura obligada,tenemos un montón de ejemplares por que le sirve a la gente para ver como funciona la mente de estos niños tan especiales….sigo leyendo,creo que mevoy a pasar de página…
Comment por lorien — 29-01-2008 @ 10:24
Ao meu modo de ver, a parte de gustarlle a simplicidade e a lóxica, prefire as cousas previsbles, busca normalmente o sentido literal das palabras e ten un punto de egocentrismo. Dende logo vai ser interesante ver como evoluciona a historia, pois vemos que o protagonista é “especial”
Comment por Roberto — 29-01-2008 @ 11:40
Hola de nuevo!Al igual que tu Lorien hace algún tiempo que leí este libro y a hora lo estoy releyendo con el ciberclub. Seguro que esta no es una de esas historias que recuerdas con el tiempo porque , no es demasiado dura, ni demasiado triste, ni demasiado alegre, ni demasiado romántica, ni nada de eso. Sin embargo creo que Christofer si puede ser uno de esos personajes que se queden con un pedacito de mi memoria.
Me resultan muy graciosas sus explicaciones sobre las cosas, que aunque puedan ser absurdas, también son muy coherentes no creéis?. Como su teoría de los colores , cómo lo compara con la gente que se pone contenta cuando ven brillar el sol cuando van camino de la oficina. O por ejemplo cuando explica por que el no cuenta mentiras.(p32) y empieza enumerar un montón de cosas absurdas y divertidas que no han pasado mientras desayunaba, me parece genial y entiendo cómo necesita centrarse en lo que ve y lo que oye para no perderse, para sentirse seguro. Las cosas que narra Haddon me ayudan (como también comenta Ito)a entender a Christopher .
Comment por yiya — 29-01-2008 @ 13:55
Vexo que case tod@s coincidides en que vos gusta o xeito de ver a vida do prota. Identificádesvos con el dalgunha maneira? Ou quizais con calquera das outras persoaxes?
Comment por Biblioteca SF — 31-01-2008 @ 14:59
¡Ola a todos!oxe empecei a leer o libro, e a verdade, xa me está atrapando. Non sei se é a forma en que o seu protagonista nos narra o acontecido, ou a súa maneira de ver o mundo dunha forma tan pouco habitual..non sei, pero o caso e que me vai gustando, ainda que teño que confesar que so vou pola paxina 35. En fin, que vou seguir lendo.
Comment por Noa — 31-01-2008 @ 21:06
Benvida Noa! Non te preocupes todavía estás a tempo.Pronto avanzaremos na lectura máis alá da p. 119, así que esperamos ansios@s os teus comentarios!
Comment por Biblioteca SF — 01-02-2008 @ 09:01
Ao ler os vosos comentarios deime conta que coincidides no especial que é Chistopher polas súas explicacións das cousas, eu penso que simplemente é unha forma máis de ver a vida. Aínda que nos pareza moi diferente á nosa, en realidade non é tanto. Reflexionemos en que medida somos un pouco como Christopher, por exemplo que un día nubrado parézanos negro (non fai falta que sexan 4 coches amarelos seguidos) e cales son as cousas que nos gustan e por que. Síntoo Yiya, non estou de acordo en que as súas explicacións sexan absurdas, son as súas interpretacións, como cada un ten as súas e entran dentro dunha lóxica. En canto ao punto egocentrista, non sei eu….¿credes que é máis egocéntrico que calquera outro neno na sua mesma idade (recordar que é un adolescente)?. O que si vexo claro é que carece de empatía e iso lévalle a ter comportamentos inadecuados que “fan pupa” na súa familia. Salu2 a todos.
Comment por Ito — 02-02-2008 @ 21:57
Non califico de absurda a súa conducta nin a sua maneira de pensar, aunque tampouco de “normal”,senon máis ben utilizo absurdo para referirme as súas comparacións no sentido de extravagantes,imaxinativas e aloucadas.
Non lle vexo que trate de poñerse na postura doutro e dende ahi pode ter un puntiño egocentrista, pero iso e un comportamento propio das persoas que son como él? Non?
Comment por yiya — 04-02-2008 @ 17:01
Hola! este é o meu primeiro comentario, xa que acabo de iniciarme no clube de lectura, asi que un saúdo para tod@s. Con respecto do libro, a verdade é que engancha; como moit@s dicides, a forma que ten o autor de narrar, de contar as cousas, de expresarse… mostra moi ben, ao meu parecer, a visión do mundo que poden ter as persoas co mesmo “problema´” que christofer. Seguro que ao rematarmos o libro moit@s de nós romperemos con moitos prexuízos.
Comment por Titi — 07-02-2008 @ 12:45
Coincido contigo Titi en que este libro pode servir para romper prexuízos sobre as persoas que presentan algún tipo de desorden no seu desenvolvemento, ou polo menos despertar en nós,os lectores, a curioside ou un certo interés sobre este tema. Que pensades?, deberiamos de pasar a comentar xa a segunda parte?
Comment por Biblioteca SF — 08-02-2008 @ 20:01
Hola a todos!
Yo ya he acabado el libro y me ha gustado. Coincido con Yiya en que Christopher es uno de esos personajes que se quedarán en nuestra memoria. A mí desde, que se presenta, “Me llamo Christopher John Francis Boone. Me sé todos los países del mundo y sus capitales y todos los números primos hasta el 7 5007″, me cautivó. Me parece que es un personaje especial y el libro es especial por él y me parece original el elegir su punto de vista para contar una historia sencilla, en apariencia, sobre el mundo visto a través de una persona como él.
Y estoy también de acuerdo en que este libro nos ha ayudado a entender un poco más a estas personas (con sindrome de asperger…o autismo?), a acercarnos a su realidad. Siempre he sentido interés por estas enfermedades, tal vez porque tengo una hermana logopeda que me ha intentado explicar y ayudarme a comprender un poco más. Me quedo con este libro y películas como Rain Man o Yo soy Sam, que, como bien decís, ayudan a acabar con estos prejuicios.
Comment por Seredka — 12-02-2008 @ 21:29