Lo siento, yo tampoco he podido aguantar más. En vista de que la mayoría estáis ansiosos de hacer vuestros comentarios sobre la segunda parte del libro, NO vamos a esperar al lunes 25. A partir de este instante podéis opinar y entrar a debatir en este post.
Si tuviésemos que buscar una palabra para resumir la primera parte del libro sería, sin duda, Soledad; cuatro soledades diferentes pero al mismo tiempo una sola… En esta segunda parte esa soledad no se muestra de manera tan desgarradora sino que se va diluyendo poco a poco, como cuando se moja el pincel en un vaso de agua. Esperanza, ternura, ilusión son sensaciones que sugiere la lectura del nuevo capítulo, y otras muchas más como:
- Apetito (cuando Camile está ante el plato de sopa) un parráfo sabroso y lleno de colorido; sin duda, es para saborear y visualizar esos reflejos dorados como el amarillo cadmio… perlas translúcidas… verde esmeralda… ¿Es que Camille está, de nuevo, ante su paleta de colores? Unas páginas más adelante Camille decide pintar por… gusto.
-Sentido del humor.- un humor en ocasiones, un poco ácido, y que Gavalda lo introduce de manera acertada (sólo hay que ver a Franck con el casco de la moto por toda la residencia), hotel, hospital de ancianos, geriátrico, institución benéfica ¿…? Palabras que enmascaran realidades crudas y que suelen ser soluciones para unos y descargos de conciencia para otros…Franck sufre por esta situación y la conversación con su abuela me parece fascinante… Hay muchas más situaciones de humor que, estoy segura váis a comentar.
- Romance.- Porque Franck (protagonista junto con Philou en esta parte) está coladito por Camille. ¿Es tan bruto? Se quiere hacer el duro, no me digáis, pero en el fondo es sensible, tierno, atento, buen amigo, y encima sabe cocinar..
- Philou.-El personaje de Philibert es toda una sensación. Genial. Personaje estrella y mi debilidad (con el que por cierto, me identifico en la animaadversión por las oposiciones). Cuánto hay que hablar de Philou…
- Música.- Si queréis escuchar Nisi Dominus. Os lo recomiendo es maravillosa. Podéis encontrar más información sobre la obra en
http://goldbergweb.com/es/news/novelties/2004/03/18827.php
-Arte.- Los cuadros de este pintor neoimpresionista, Edouard Vuillard (1868-1940) podemos verlos por ejemplo,en
http://www.soumaya.com.mx/navegar/anteriores/anteriores05/julio/ei.html
Podríamos decir muchísimo más pero ahora es vuestro turno. Esto tan sólo han sido unas pinceladas.



¡que bien, porque yo ya pasé la 2ªparte y voy lanzada a por el resto del libro…este mensaje es solo para probar si funciona el envio porque tengo muchos problemas para mandar los comentarios, creo que me sale la misma pantalla en inglés que a Arao…
Comment por lorien — 21-06-2007 @ 14:10
Vaia “peazo” post Elena, esta moi ben e con moita información. Lorien, probablemente a mensaxe de erro en inglés faga referencia a expiración do tempo. Intentaremos arreglalo. En calquera caso o que podedes facer é escribir o texto en “word” e logo copiar e pegar no espazo. Tamén debes ter coidado cos número para evitar o spam. É unha medida que temos que manter. Grazas.
Comment por Julio Pesquero — 21-06-2007 @ 14:37
[Ven da primeira parte]¡Canta razón tes mariquiña! Eu non estou lendo esta novela (só me ocupo do que blog funcione, sexa o máis bonito e doado posible) pero a literatura e o cine está cheo de persoaxes que chegamos a admirar pero se na nosa vida cotidiá os atopáramos na rúa cruzariamos de beirarrúa. O que está en papel faixe atractivo pero na vida real a soidade, a dor non é fermosa. En calquera caso é un tema fascinante o que plantea mariquiña.
Comment por ciberclub — 21-06-2007 @ 21:24
Mariquiña, no me parece nada raro que la gente de Santiago considerase que el señor de las medallas estuviese loco.A éstos no los salva de la locura el ser muy cultos; no son necesariamente deficientes mentales.Sí es un poco chocante andar por ahí paseando las medallas.Y digo yo,¿por qué no tienen
medallas los hijos de los mineros y de los marineros? ¿Hará falta más valor que el que ellos tenían,y tienen, para hacer su trabajo?
Envío es te trozo y sigo .
Comment por Anao — 21-06-2007 @ 22:49
Parece que con este libro se ha puesto el listón muy alto,ya podeis elegir un buen libro para después de este.¿Nos vais a poner deberes para el verano? Así que ahora que me había frenado en la lectura esto se desborda? Pues hala……allá voy.Me encanta el cariz que está cogiendo la historia.Al final,una no es tan insociable,el otro no es tan tímido,otro no es tan maleducado………será que hay que darse tiempo para conocerse? ¿Que nos atrae de los demás? ¿Por qué a veces hacemos las cosas fáciles tan dificiles? El libro me inspira esto y mucho más…..Es muy interesante esa parte oculta que tenemos todos,no? A veces los demás la llegan a conocer y a veces no.
Bueno,me voy a sumergir de nuevo en la lectura,un saludo a tod@s.
Comment por Nando — 21-06-2007 @ 23:04
Resumiré este punto:la sabiduría no es garantía de excelencia sino que es un lujo al alcance de algunos.Aborrezco las posturas elitistas de personajes como Pérez Reverte
despreciando a las “clases populares”,propio de ciertos elementos de su extración social.
Aprovecho para comentar que jugáis con ventaja los que tanto amáis a Philibert,
porque vais mucho más adelante en la lectura del libro.Intuyo que algo penoso le va a
pasar por lo mucho que lo queréis.En la primera parte fue donde lo conocimos( de hecho me identifiqué con él porque no puedo evitar dar las gracias varias veces y tartamudeo cuando quiero agradar.Pero tampoco lo conocemos tanto como para
despertar las pasiones que despierta
He de decir que Frack empezó a respetar a Camille cuando vio sus dibujos;a ella se le
despertó la autoestima con sus elogios y, a su vez, empezó a admirarlo cuando, al
acompañarlo, fue consciente de su competencia en el trabajo.¿ Cómo podría yo saber
todo esto de mis vecinos? A lo mejor las novelas nos gustan tanto por la posibilidad
que nos dan de conocer aspectos que entre las personas “civilizadas” nos escatimamos
y que, sin embargo no harían más entrañables para los otros.
Pero vamos , la incomunicación se produce incluso a niveles más de puertas para dentro donde los miembros de la familia tiene entre sí un montón de secretos.
Comment por Anao — 21-06-2007 @ 23:56
De esta segunda parte me encanta por ejemplo la facilidad con la que acompaño a Camille en los cambios en su estado de ánimo . Ver como una persona capaz de sufrir tanto: “El frio volvia a la cargar con la saña de costumbre, Camille sintio que se le secaba la boca y se le endurecia el estomago: los pedruscos estaba ahi de nuevo. Hizo un gran esfuerzo por no llorar y terminó por convencerse de que era como su madre (…).Ya no tenía muchas ganas de proseguir el viaje. No lo conseguía, volvería a subir ahi arriba y se que daria alli. Por fin”; es iguamente capaz de disfrutar tanto, por ejemplo con la simple lectura de un libro
o al hojear las páginas de Sempé, cuando va a la librería, como disfruta ¿no creeis?. Algunas paginas atras estaba hundida al pensar en volver su soledad, al fin de “sus vacaciones” .
Comment por Yiya — 22-06-2007 @ 10:55
Imaginaos que estáis comiendo una tortilla exquisita y os encontráis con un trozo de cáscara de huevo. Yo tuve esa sensación cuando leí lo siguiente:”Camille no se quedó
hasta muy tarde. Esos tíos tampoco es que fueran unos lumbreras…No paraban de repetir que hacían un trabajo de gilipollas…mmm…por algo sería,¿no…?”
Señor… , era el mismo trabajo que había estado haciendo nuestra heroína,limpiadora de
profesión. Y vuestro adorado Philibert (al que, insisto, todavía no conozco lo suficiente),¿no está vendiendo fotos? ¿A qué viene ese “mmm…por algo será?
¿Será que la Gavalda tuvo un lapsus y la ha traicionado el subconsciente? ¿ ¿ Os habéis fijado en que Philibert es alto y Franck bajo ? ¿Os habéis fijado en que dice que para los feos (pobriños) todo es más difícil? ¿Os habéis fijado en que,en las teleseries, los del servicio doméstico ,celadores de hospital etc son más bajos y feúchos que los guais.¿Son nuestros amigos un remake de don Quijote y Sancho Panza? También podría
ser que nos hubiésemos PERDIDO en la traducción.
No sé por qué tengo que hacer pronósticos y correr el riesgo de deteriorar mi “imagen
pública” equivocándome, pero me gusta tanto anticiparme…Además, si aún no podemos comentar la tercera parte va a haber que esperar un poco.
Propongo un poco de pensamiento divergente y que intentemos ver también lo que no
esté muy logrado;si no, corremos el riesgo de parecer los amiguitos pelotas de los que organizan esto y ,lo que es peor, ABURRIRNOS,que es lo más malo del mundo.
Si alguien me anima, tengo preparado un bombón con relleno de cucaracha que me gustaría comentar, pero sólo si alguno de vosotros me lo pide. Al fin y al cabo a las
personas que amamos, las amamos a pesar de sus defectos (me refiero al libro) Es
que me parezco el-la mal@ del blog.
Comment por Anao — 22-06-2007 @ 19:46
¿A qué esperas para soltar el bombón? a todo el mundo le gustan sobre todo si hay algo crujiente dentro, como una cucaracha, por ejemplo.
Comment por Julio — 25-06-2007 @ 14:38
Todos estáis muy callados, creo que el San Juan os dejó hechos polvo.
Julio me azuza para que siga. Lo voy a hacer, aunque se me bajó un poco la mala leche.
Pues bien, en la página 243, Franck le dice a Camille-Amelie (supongo que habéis visto “Amelie”) en un momento “La bella y la bestia”:
“- Me gusta cuando me hablas…Me da la sensación de hacerme más inteligente”
Aquí te das cuenta de que se enamora de ella. Es el momento equivalente al de Jack Nicolson en “Mejor imposible” cuando le dice a su camarera: “Sé que te quiero porque me haces sentir deseos de ser mejor.” Esto sí es un peliculón.
Pués bien, todo esto como consecuencia de un rollete ( a la Gavalda le debe parecer el sumum de la sabiduría, tanto que despierta la inteligencia de quien lo olle) que está escrito en dicha página acerca de que lo único bueno que le encuentra a Dios es haber sabido inspirar en los artistas sus obras maestras . ¿Esta chica no sabe que muchas de estas obras son hechas por encargo, que los artistas eran casi personal de servicio? Sin ir más lejos, el Requien de Mozart, por seguir con un ejemplo religioso- musical. Ella Bruce Willis eating a hamburgermisma habla de las dificultades de Durero, y sabemos que J. Vermer también pintaba por encargo si hemos visto la fantástica “La chica de la perla” ¿Dostoyeski no escribía para saldar sus deudas de juego? Todo esto no les quita un ápice de valor a sus obras, pero ese momento SABIDURÏA que apabulla a Franck queda un poquitín patético.
Pero…¡ que mala soy…!
En lo que no cayó Gavalda es que si nos ponemos estupendos como ella, podemos acordarnos de que a Dios también se le podrían atribuir el haber inspirado las cruzadas y la Santa Inquisición.
Me encantaría que Dios siguiera inspirando a esa gente de Madrid a la que les quitan la parroquia.
Comment por Anao — 26-06-2007 @ 00:18
Uy, al hacer “copia y pega” se me coló Bruce Willis comiendo una hamburguesa. Debería poner “Ella misma”. Perdón…
Comment por Anao — 26-06-2007 @ 00:23
¿Te fijaste Ana O. que ,cuando va a la matanza, parece que está haciendo un reportaje para la
National Geographic?
Incluso utiliza el término “paleto”, palabra que
automáticamente descalifica al que la usa.
Comment por Regente — 26-06-2007 @ 12:09
Lo siento pero no estoy de acuerdo con Anao, Franck no se enamora de Camille en el instante que mencionas. Él, se ha enamorado muchísimo antes y sin saberlo… precisamente en la página 162-163. Franck, ante el interrogatorio de su abuela, describe a Camille con minucioso detalle y después de refunfuñar se atreve con su naríz, sus pecas… Este Frank, si que es un bombón.
P.D.- Yo también tuve que mirar en el diccionario la palabra acrimonia.
Comment por ciberclub — 26-06-2007 @ 22:25
Saber en qué momento se enamora Franck me parece irrelevante con repecto al calado del comentario hecho por Anao, con el que estoy de acuerdo en su totalidad.
Comment por Kitti — 27-06-2007 @ 13:23
A veces los comentarios que leo son demasiado profundos para mi,será que soy como Franck? Yo leo como quien da un paseo,y eso me deja un poso. Cada personaje me está dejando el suyo.En cada uno aprendo algo,unos parecen complementos de otros….es una historia que llena,a mi al menosme hace pensar,disfrutar,valorar……..de todos y cada uno.Creo que voy a intentar leer algún otro libro de esta autora,y compararlo con este.
Comment por Nando — 27-06-2007 @ 13:38
Regente, prepárate; la palabra paleto sigue apareciendo. A mí también me produce dentera.
Gracias, Kitti, por tu comentario. Estar en minoria produce cierto desasosiego.
Ciberclub, no sientas el no estar de acuerdo conmigo. Yo adoro la polémica, ¿no lo has notado? Incluso diría que es más divertido y enriquecedor el desacuerdo previo porque así es posible que intercambiemos ideas y que lleguemos a nuevas conclusiones más allá de las iniciales. Paso a comentarte el momento de las páginas 162-163 a las que haces alusión. Estoy de acuerdo contigo en que ahí es donde aparecen INDICIOS de lo que va a pasar. Cuando digo Aquí te das cuenta de que se enamora de ella, me refiero a que es ahí donde me doy cuenta YO. No dudo que haya lectores más perspicaces.
Aprovecho para decirle a Nando ( adoro este nombre) que , como él, también pienso que lo más importante es disfrutar de la vida. Sin ir más lejos, yo disfruto de este ciberclub, algo evidente por ser la persona más asidua. Lo cual no quita que no disfrute de los paseos,del baile y de ver cómo se pone el Sol en el mar (tengo muchos vicios, como veis). El único que no tengo es decir a todo que sí. Por ejemplo, si un libro tiene algún resbalón, pues voy y lo digo. Deseo fervientemente que el siguiente me guste más aunque si no es así, alguno se librará de una mosca cojonera . Lo cual me haría quedar como un niño al que se le rompe un juguete.
POR FAVOR, POR FAVOR, BUSCADME UN LIBRO MARAVILLOSO , para compartir con vosotros.
Comment por Anao — 27-06-2007 @ 17:14
Me confieso culpable de haber acabado el libro( y eso que estoy leyendo cinco al mismo tiempo……)pero como expliqué anteriormente para mi leer,a parte deun placer,es como dar un paseo tranquilo,disfrutando del paisaje,dejandome llevar,y claro,eso de marcarme plazos………además me voy una semanita a la playa y quería dejar los deberes listos.Pero yo calladito…..
Que buenos personajes ha creado esta escritora,cuanto nos enseñan,página a página…..seguramente que a cada uno nos dirá una cosa.A mi casi me resulta imposible explicar los sentimientos que me produce:placer? tensión? congoja? sensibilidad? ……..
Yo también soy de la opinión,cambiando un poco el tema,de que resulta estupendo poder hablar con otros de eso que tanto me gusta como es leer,mi único vicio declarado.Espero compartir muchos libros con tod@s vosotr@s,bueno o malos,jajajaja………Un saludo
Comment por Nando — 27-06-2007 @ 22:53
Anao, estoy bastante de acuerdo contigo. El libro tiene resbalones y no sólo uno. El estereotipo de “tipo-brutote-incomprendido-pero-en-el-fondo-majo-al-que-redime-la-chica-inteligente-” me lo sé de memoria. Los feos, pobriños, son también listiños y tienen unos gustos artísticos sofisticados…porque eso es lo que los “redime” y les permite refugiarse. El puntillo elitista que destila el narrador en la matanza-el campo es el campo y nosotros, aunque proletarios, urbanitas -sí que es National Geographic, pero,creo, es coherente con el desarrollo de la novela. Ah! y la historia está también llena de mercenarios de la literatura desde Shakespeare a Cervantes, así que no puedo estar más de acuerdo contigo. Y no eres mala… es que te han dibujado así
Comment por Sigrid — 28-06-2007 @ 10:36
Uf, Sigrid, gracias por tu aprobación. Me diste una alegría.
Me queda una empanadilla de lagartijas. La soltaré si el público me la solicita; si no, callaré para siempre, para no amargarle el paladar a quienes hayan disfrutado de la
novela. Yo también la he disfrutado: he descubierto que me gusta tanto escribir como leer ( me tengo que tirar a la calle para no daros el coñazo, hasta me siento culpable de “abrasaros”).
Tengo curiosidad por saber si a alguno de vosotros os pasa lo mismo que a mí. Resulta que cada vez que aparece Franck en escena, en mi mente aparece irremediablemente
la imagen de Carlos Solís , el mejicano de la serie “Mujeres desesperadas”; y cada vez que apareca Philibert, no puedo dejar de pensar en un chico que sale en una serie que se llama algo parecido a “Mentes criminales”. Es un chico alto y delgado de melena corta y recta. Camille tiene en mi mente la imagen de Audrey Tautou porque sé que es ella la protagonista de la película. De Paulette no tengo una imagen tan definida (será porque los mayores no son protagonista , sólo secundarios). Al principio, aquejada de cierto puritanismo en contra de la tele, pensé que tenía la mente colonizada, con el consiguiente empobrecimiento de la imaginación; pero luego pensé que no tenía porque ser algo negativo. Pudiera ser , la tele, una buena suministrora de imágenes, con algunas reglas de selección funcionando de forma autónoma (inconsciente, quizá) .
He de decir que Carlos Solís me parece el mejor actor y el más sexi de la serie y como Franck era un poco promiscuo… En todo caso, este es un planteamiento posterior a la asociación.
A ver si alguien me contesta, estoy muy intrigada.
( Y culpabilizada porque no puedo parar de escribir). Es que tengo muchos amigos que leen , pero nunca coincidimos leyendo el mismo libro y cuando lo acabas ya no es lo mismo, ya estás a otra cosa.
Nando ,que lo pases muy bien . Te voy a echar de menos, porque tú también eres de los más asiduos. Un abrazo.
Comment por Anao — 28-06-2007 @ 12:27
Ya te vale , Boti. Fuiste tú la que me metiste este veneno en el cuerpo. Y ahora tú , ni el más mínimo comentario. Con lo tranquila que estaba yo viendo la tele.
Comment por Anao — 28-06-2007 @ 12:43
Veo poco la tele,el tiempo no me da para tanto.o leo o veo la tele,las dos cosas dificilmente,así que me quedo con leer.Anao,no veo las series que tu así que no puedo comentar lo que tu dices,yo a la gente me la imagino,siempre,cuando leo.A no ser,como en el caso del Conde de Montecristo,que su cara es la de Gerard de Pardieu(se escribe así?),normalmente me la invento en función de lo que leo. Si supiese dibujar las haría reales,pero soy de ciencias………A mi ningín personaje me recuerda a nadie que conozca. De hecho para mi un libro es como un “sueño” en el que aprendo siempre algo,a parte de sentir placer. Los personajes para mi reflejan sentimientos y debilidades que veomos todos los días. Timidez? verguenza? fachada? inseguridad? enfermedad? complejos?.Que listón más alto ha puesto para mi este libro…………..
y sigo viendo mucho nivel en este ciberclub…..o sois muy profundos u os expresais muy bien porque me dejais anonadado con vuestros comentarios y a veces hasta me pierdo.Aprendo mucho de tod@s vosotr@s.Que mas se puede pedir,no? Leer y aprender.
Leeré vuestros comentarios hasta el último momento pues donde voy a estar no llegó internet(o sea,un paraiso).Un saludo ,Anao,y bueno,en una semana de regreso.Me llevo una novela policiaca y un libro serio para leer en función del estado de ánimo.
Por cierto,hay alguien en este club que como yo,lea,disfrute,y sin romperse demasiado la cabeza? Es solo por curiosidad………Es que a veces no se si los comentarios salen de manera natural o es que uno se esfuerza…..por eso preguntaba.Un saludo.
Comment por Nando — 29-06-2007 @ 16:57
Y yo que pensaba que era Camille la que estaba siendo rescatada!. Igual es pq hace algun tiempo que lei el libro (y ademas de un tirón) que no reparé en todas esos matices que resaltáis.
Pero puestos destripar no creo que Franck sea ese tipo-brutote-incomprendido-pero-en-el-fondo-majo-
al-que-redime-la-chica-inteligente- como dice Sigrid,más bien lo veo como es ese chico con los pies en la tierra que “baja de la parra” a una “artista-incompredida-agonico-depresiva” y seguramente antes un poco estirada a lo parisien, eso por mucha cultura que emane, pero claro son maneras de verlo. Ahora no es capaz de pintar una linea, ni por todo el dinero del mundo.
La verdad es que yo desde el primer momento me imagine a Frack atractivo al margen de su estatura ( Anao: no se cómo es el de la serie esa, pero el Guillaume Canet que lo interpreta en la peli me encaja perfectamente) y por eso no me da esa sensacion de “pobriño” para nada. Más bien me parece que sabe utilizar muy bien sus armas, aunque Camille le descoloque un poco.
No sé.., como yo soy “aborigen” de aqui de Coruña igual no estoy familiarizada tampoco con el ritual de la matanza, pero seguro que si asistiese a una me sentiria igual de alucinada que Camille eso si no me mareo entre los gritos y la sangre. No creo que le de la importancia que nosotros le damos a la palabra paleto, hace referencia a su manera de vestir ¿no?, creo que lo dice más bien como hortera igual la traducción no es muy fiel aqui..
Pero de todas formas quién es la que los ve asi, ¿Gavalda o Camille?
Tambien se refire a los Kessler como “viejos burgeses bohemios” (Ups.. creo que eso es mas adelante) o los padres de Philou, representando a la decrépita nobleza, tampoco es que salgan muy bien parados que digamos.
Comment por Yiya — 30-06-2007 @ 01:36
Anao, estamos ávidamente esperando el bombón con cucarachas y la empanadilla de lagartijas. Si de paso nos sirves un brebaje de esos de profe chiflado en los dibujos animados, te consagras
Comment por Sigrid — 30-06-2007 @ 19:29
Sigrid, ¿habrás entendido lo del bombón de cucarachas? De haberlo entendido, no lo estarías pidiendo, porque ya está servido.
Lo de la empanidilla puede esperar hasta que me hagas saber de qué va la cosa.
Comment por Anao — 30-06-2007 @ 21:42
Vaya, como Franck también tengo mis limitaciones, y me he perdido en medio de todos los comentarios…efectivamente ya lo he entendido. No molesto más con eso
Comment por Sigrid — 01-07-2007 @ 10:47
Vale, Sigrid, princesa del Capitán Trueno. Si tú te pides ser Franck, yo me pido ser la encargada de la limpieza, la que escupe al hablar y huele mal ( ¿ se podrá decir algo más humillante de una persona?) ¿ O prefieres que me pida ser como el vigilante que come las mismas croquetas que el perro?
¡ Qué mala baba tiene esta chica con la clase trabajadora…!
Se libra Mamadu, porque ,como es negra, sería políticamente incorrecto, aunque GORDA si que es , un rato largo; no voy a pararme en analizar el personaje de su cuñada, esa si que es una africana auténtica. Para delgados, Camille , Mathilde y Philibert, la “ creme de la creme”. ¿Os habéis fijado en la descripción que hace de Mathilde? Parece sacada de un Vanity Fair antiguo, toda glamour; sólo le faltó decir que viste de Prada.
El hombre que la llevó a la perdición es hijo de inmigrantes, en concreto, de padre argentino.
Por ahora paro porque, al ser como la encargada de la limpieza, es posible que no me exprese bien y no me entendáis. Sigrid, a insegura tú no me ganas. Sólo digo que me pidáis seguir por esa falta de seguridad en que mis comentarios os puedan interesar.
Comment por Anao — 01-07-2007 @ 14:32
Yiya, antes de ir a comer he visto tu comentario y me satisface que haya diálogo e intercambio. Ahora me esperan para ver una película y, además, no os quiero fatigar.
Espero otro momento para seguir.
Comment por Anao — 01-07-2007 @ 16:02
Yiya,cuando hablaba del momentazo National Geographic, decía que me parecía muy coherente con el desarrollo de la novela. Me refería al punto de vista de los personajes, ya que como lectores vamos conociendo las cosas tal y como ellos las viven y, sobre todo, asistimos a las relaciones que se establecen entre ellos y que, lógicamente, no son estáticas: evolucionan. Y sí: Franck baja de la parra a Camille aunque es un “intercambio equivalente”. Pero todo esto, como tú dices, puestos a destripar. Yo he disfrutado mucho de la novela, aunque hay cosas que me gustan más que otras que, espero, vayan saliendo también.
Anao : sigue, sigue, sigue.En el reino de Thule gustan (y mucho)tus comentarios. Si hablo de no molestar es que no me gustaría llevar los míos a donde no interesen (quien es más insegura, eh???)
Y por cierto, me pega más Javier Bardem como Franck.
Comment por Sigrid — 02-07-2007 @ 09:48
Aceptado! Javier Bardem es perfecto como Franck! Yo tambien he disfrutado más con algunas cosas del libro que con otras, no os creais. Me reservo mi opinion sobre la última parte de libro para un poco mas adelante, por si acaso alguien todavia no lo ha leido, vale?
Comment por Yiya — 02-07-2007 @ 11:02
Antes de nada tengo que confesar que ya terminé de releer el libro,digo releer porque ya lo había leído hace un año y sigo pensando lo mismo: me encanta.
Y leyendo algunos comentarios quería decir varias cosas… como que creo que no existe el libro perfecto (y llevo leídos “cienes y cienes” como dice Sabina en una canción) todos tienen algún error, un personaje que dice la frase de otro,expresiones repetidas,palabras que “producen dentera”,descripciones que nos pueden parecer poco acertadas,ideologías subliminales(como la publicidad idem),….Un poco por eso me paro menos a “destripar” a los personajes,las situaciones, la técnica,… como dice Nando “yo leo como quien da un paseo” , me gusta leer historias que me digan algo, por eso casi nunca leo libros de terror, de ciencia ficción,…por que no me motivan, por que no puedo “verlas”, en cambio me puedo imaginar hasta el ultimo detalle de las escenas de “Juntos,…” incluso alguno que no desarrolla ( por ejemplo en la página 458 dice que Philibert le regala 3 libros a Camille y a Paulette, no dice nada mas,pero puedo imaginar el momento en que se lo hace porque previamente la autora nos fue expicando perfectamente como se comporta cada uno… y esto es algo que me gusta especialmente en este libro; y porque es muy fácil identificarse casi con cualquier personaje (yo
especialmente con Camille, por circunstancias personales parecidas); y porque notamos los cambios en sus vidas de una forma muy ¿sutil? no, no es esta la palabra pero casi; y, no sé,en resumen, porque es un libro agradable de leer…
Y termino por ahora un poco mas en broma : ¡ No por favor! ¡Javier Bardem como Franck no!
Lo siento,me horroriza ese actor
Otra cosa…¿podríais ir diciendo cuándo acabais por que así se pueden comentar mas cosas, que hay un montón….
Comment por lorien — 03-07-2007 @ 00:28