Comienza el debate de Juntos, nada más
En esta primera parte se nos presenta a los cuatro protagonistas de la historia: Paulette una anciana que vive sola en un pueblo en los alrededores de una gran ciudad y cuya ilusión es cuidar de su huerto y poder ver a su nieto. Camille, una joven que trata de sobrevivir trabajando como limpiadora y viviendo en una lúgubre buhardilla, a pesar de su gran talento para el dibujo. Frank, el nieto de Paulette, un tosco cocinero que dedica todo su tiempo al trabajo y que se ve agobiado al ver que su abuela necesita cada vez más de su atención. Y por último Philibert, un chico bastante peculiar de refinadas costumbres, muy tímido y gran conocedor de la historia de Francia. Un viejo edificio del centro Paris es testigo del encuentro entre estos personajes.
Es tu turno.¿Ha sido fácil la lectura?¿Ha suscitado el suficiente interés para lanzarnos a continuar con la segunda parte?
¿Qué opinas tú de estos personajes?¿Encuentras puntos en común?
Desde mi punto de vista otros personajes secundarios aportan matices muy interesantes a esta primera parte ¿ Estáis de acuerdo?
Que comience el debate… esperamos vuestros comentarios. Sobra decir que podéis reconducir esta "charla" con + preguntas, dudas, reflexiones…






Creo que la lectura ha sido muy entretenida, tanto, que confieso que no he podido resistirme a pasar a la segunda parte...
La presentación de los personajes es directa, su vida no es para nada perfecta, la soledad lo empaña todo. Paulette está sola porque es vieja. Philibert está solo porque es raro, diferente. Franck está solo porque quiere, porque no tiene tiempo para nadie más que su trabajo y él mismo. Y Camille, la que destaca entre los cuatro, Camille...está sola porque no puede estar ni consigo misma, porque quiere tocar fondo y porque no quiere la ayuda de nadie, aunque la necesite. Todos ellos son frágiles, la soledad los une.
Sobre los personajes secundarios de esta primera parte estoy de acuerdo en que nos ayudan a conocer más a los personajes principales: el humor de Mamadou o las otras chicas de la limpieza, el punto de vista real y maternal de Yvonne Carminot, la distante madre de Camille (ayudaría ella a que su hija se encuentre en esta situación de desamparo?)así como esas situaciones que me encantaron como el recuerdo del profesor de dibujo, la cena en el restaurante chino (y el abuelo), y la escena de la peluquería...entre muchos otros.
Me quedo con la frase: "Camille Fauque era una mujer siempre de espaldas (...)"
...y claro que tengo mucho más que decir, pero dejo que continuen los demás. Os toca!es vuestro turno;)
Comment por Seredka — 07-06-2007 @ 12:11
La lectura por el momento me está siendo muy ágil.La presentación de los distintos personajes se sucede de una manera espóntanea, que en mi opinión facilita una rápida lectura. Cada personaje se presenta por si solo, como en una pelicula en que la acción transcurre muy rápido.
Creo que la autora nos los intenta presentar de una manera "neutra", para que los conozcamos a traves de lo que hacen a lo largo del relato, consiguiendo que cada cual los valore con cierto grado de libertad.Quiere que simplemente los conozcamos por su manera de enfrentarse a las distintas situaciones.
Bueno ya no me extiendo más, y a ver que opinais por ahi
Comment por Briga — 07-06-2007 @ 22:40
3 un número mágico en los cuentos infantiles, o 3 + 1 según se mire:
Los tres cerditos + el lobo
Ricitos de oro + los tres osos
Caperucita + el lobo + la abuelita + madre
Cenicienta + sus hermanas-tras + la madrastra
JUNTOS NADA MÁS…¡y nada menos! en sólo 3 palabras.
3 grandes protagonistas: CAMILLE – FRANCK – PHILIBER
¿O 3 + 1 si sumamos a PAULETTE?
Bien, después de este pequeño desbarre, sólo decir que me llega, me llena, me toca, me mueva algo ahí dentro. Y para mi esto es lo fundamental en las historias bien contadas.
Coincido con Seredka, si tuviese que definir esta primera parte con una SOLA palabra, sin duda sería SOLEDAD ¡Qué tan SOLOS estamos! Afortunadamente no siempre es así.
Estoy impaciente por comenzar con la segunda parte (bueno para que mentir, será mejor basar nuestra “ciber-relación” en la confianza…jejeje, ya he empezado); donde espero que estas tres historias, en principio, paralelas; se conviertan en oblicuas, perpendiculares…y se toquen y se corten constantemente.
¡¡Ahora que lo pienso!! Otro número mágico en los cuentos es el 7 (Los siete cabritillos + el lobo; Blancanieves + los siete enanitos…) ¡¡A por ellos!!
Cedo la “palabra”. Estamos en contacto…
Comment por Pepa — 08-06-2007 @ 09:54
Cuatro personajes frágiles, solitarios, carentes de afecto y con una baja estima. Al mismo tiempo son tiernos, solidarios, y todavía por mucho que descubrir. Veremos que nos depara esa segunda parte.
Si hay que hacer alguna crítica me gustaría comentar que por ejemplo la fotografía de la portada no responde para nada a la Camille que encontramos dentro... está bastante más rellenita y encima es pelirroja. Yo no la veo así...
Comment por Administrador — 11-06-2007 @ 11:39
Totalmente de acuerdo. Mi imagen de Camille también se aleja bastante de la foto de portada; coincide + con la actriz que la representará. Aunque he de reconocer que no me gusta nada ponerles cara a los personajes de una novela a través del cine. Esto resta libertad a la fantasía, a la imaginación, a la composición que cada uno crea en su mente.
Comment por pepa — 11-06-2007 @ 16:09
Lorien tiene algun problemilla para enviar sus comentarios al ciberclub, mientras que no lo resolvemos os reenvio su comentario:
Me encanta este tipo de personaje que vive al límite de sus fuerzas, pero que desde casi el principio se ve que tiene un "toque" que lo hace diferente y especial; si nos cruzásemos con alguien como Camille, Franck, Philibert, ... por la calle seguramente serían invisibles para nosotros y seríamos incapaces de adivinar el talento de Camille para el dibujo, de Franck para la cocina o la educación exquisita de Philibert.
Y aún nos falta por ver que darán de sí personajes como la madre de Camille, los Kessler, Mamadou, ...
Pues a esperar y ver...bueno, y leer.
¡Ah!,y creo que el piso es otro personaje.
Saludos.
Lorien
Comment por Administrador — 11-06-2007 @ 17:58
Es un libro que se lee con mucha facilidad y con sumo gusto,ya que la autora emplea un lenguaje sencillo y una escritura muy ágil que hace posible que el lector se interese rápidamente por el argumento.Para ello en esta primera parte presenta a los personajes mediante pequeñas pinceladas que dejan entrever el desarrollo de la acción.La mayoría de ellos, sobre todo los principales, poseen una característica común, su extrema soledad...CONTINUARÁ
Comment por Administrador — 12-06-2007 @ 14:48
Los personajes viven en una amarga desesperanza : supervivencia básica en el caso de algunos, el "dejarse ir" en el caso de otros, instalados en un aislamiento que sirve como autodefensa de un mundo que ya les ha resultado hostil. Inadaptados o marginados. Tiene razón Seredka, la definición de Camille como mujer "siempre de espaldas" es totalmente reveladora. En esta primera parte, que, efectivamente, es de muy fácil lectura y con una interesante estructura para presentar a los personajes, vamos conociendo los distintos matices de una soledad que, adivinamos, es asumida con el determinismo del que ya sabe que no hay nada que perder ni que ganar... sin embargo, creo que la autora acierta al introducir algunos matices de humor en el esbozo de los personajes (Mamadou), patética ternura (Philibert) o la doble visión de un personaje como Franck de que nosotros sabemos más que sus propios compañeros de piso. No quiero extenderme más,espero seguir leyendo vuestros comentarios, muy sugerentes e interesantes todos. Por cierto, Lorien, yo también creo que el espacio es un personaje en sí mismo. Y... más cosas que iremos comentando poco a poco.
Comment por Sigrid — 13-06-2007 @ 06:39
Son personajes que viven en medio del desastre. Especialmente Philibert y Camille, con esos trabajos precarios y tan alejados de sus talentos e intereses. Los tres personajes principales están solos, son todos torpes en sus relaciones con los demás, aunque cada uno a su manera; con historias familiares complicadas y conflictivas por descubrir, de momento sólo podemos intuirlas. Pero lo que más me ha gustado es el humor de los diálogos y el humor con que se narran las situaciones y los encuentros.
Comment por Mariola — 13-06-2007 @ 12:45
todos los libros los comienzo con la misma ilusión y luego en el transcurso de la lectura mis emociones cambian.En este caso siento una agilidad enorme en su lectura,en lo que llevo leido.Asombrosamente ameno,a veces noto una mezcla de angustia y sonrisa,por el desarrollo de la historia y de los propios personajes.En fin,está siendo una aventura maravillosa y reconfortante.Seguiremos hablando,yo sigo leyendo..........
Comment por Nando — 13-06-2007 @ 21:18
Lo dicho,sigo leyendo,así que con vuestro permiso sigo adelante,como dice Pepa,con la verdad por delante. Como ya entro a la segunda parte comento de la primera.Me gustan todos los personajes,los principales y los secundarios.Cuando estoy leyendo estoy dentro del libro y os juro que casi participo de los personajes;de sus defectos,de sus virtudes,etc.....quizás todos tengamos un poco de cada uno.Son sencillos,humanos,reales,amenos incluso.Me pasa todo esto y más mientras lo leo,y no os creais que me pasa con cualquiera.....Da la sensación que aquí uno se puede enrollar y enrollar...........con un café a su lado.Mi último comentario(por ahora) es de felicitación a quien lo ha elegido.
Comment por Nando — 14-06-2007 @ 16:41
Tengo problemas, no me sale el comentario.
Comment por Anao — 17-06-2007 @ 09:51
A. Gavalda parece repartir entre sus personajes cualidades que todos quisiéramos poseer.De Camille,el talento;de Philibert, la sabiduría;de Franck,la ausencia del miedo a vivir,que podemos percibir en su desinhibción ante el sexo y las motos.Para que podamos amarlos,también los dota de carencias y sufrimintos; eso ya nos iguala a todos.
Supongo que en la segunda parte conoceremos el origen de sus dificultades.
Comment por Anao — 17-06-2007 @ 10:24
Bueno Anao, como puedes ver, sí sale tu comentario "el 12"; de todas formas si tienes algún problema para el envío de comentarios puedes pasarte por la biblioteca Sagrada Familia o bien por los servicios centrales de las bibliotecas municipales donde te atenderemos encantados.
Comment por Julio Pesquero — 17-06-2007 @ 18:26
Es un libro precioso y a pesar del principio... es optimista. Me gustó mucho. Todo es mejorable en este mundo. Sólo tienes que querer.
Me encanta Philibert
Comment por María — 17-06-2007 @ 19:18
Como me parezco a Philibert, no puedo dejar de dar las gracias a Julio Pesquero.
Aprovecho para preguntarle dónde están los servicios centrales de las bibliotecas municipales
(también me parezco a Franck).
Comment por Anao — 17-06-2007 @ 21:08
Hola Anao: El servicio municipal de bibliotecas es decir; la central, se encuentra en la calle Durán Loriga, en el edificio Salvador de Madariaga. Yo no me parezco a Camille, tampoco a Paulette pero te invito a que conozcas la biblioteca de la Sagrada Familia donde ha nacido el ciberclub.
Comment por ciberclub — 18-06-2007 @ 10:05
Gracias ciberclub.Conozco muy bien la biblioteca S.F..Vosotros, los bibliotecarios y las bibliotecas sois una de las joyas del Ayuntamiento.Creo que podrías recibir una partida de Salud Mental,esta remitiendo mi adicción a la tele.El hecho de poder compartir el libro me resulta muy estimulante.
GRACIAS
Comment por Anao — 18-06-2007 @ 13:19
después de continuar la lectura y pasarme a la segunda parte tengo que decir(os) que estoy enganchada y hacía tiempo que no leía un libro que me hiciese sentir así: indentificada con los personajes, con lo que dicen, con lo que no dicen, con lo que son, que no pudiese dejar de leer y que me hiciese sonreir...
tal vez fue por eso y porque, como dijisteis pepa y administrador(?), no creo que la portada se identifique con Camille ni tampoco con la historia, se me ocurrió una foto a partir de un fragmento del libro. Os invito a que paséis a verla;) www.fotolog.com/cafeconparanoias y también espero que os guste.
Comment por Seredka — 18-06-2007 @ 13:51
Seredka, habías dicho acerca de la madre de Camille:"Ayudaría ella a que su hija se encuentreen
esa situación?".¿Quién habrá ayudado a la madre a que sea autodestructiva con elle misma y con su hija?Espero que A. G. me lo explique.
Comment por Anao — 18-06-2007 @ 14:37
RESURRECCIÓN DE cAMILLE.
hASTA ahora me había parecido una zombi, sin gota de atractivo.Pero me encuentro una frase deslumbrante para introducir un principio de vida:"Camille era como un insecto;la atraían la luz y la sangre caliente de la muchedumbre".A partir de aquí va a interesarme.
Comment por Anao — 18-06-2007 @ 14:45
Esto es la bomba, veo que estáis superenganchadísimos y por ello os pregunto ¿vamos a poder resistir sin hacer ningún comentario de la segunda parte hasta el 25? fun, fun, fun...
Comment por ciberclub — 18-06-2007 @ 18:49
Perdón,mi comentario anterior ya es de la segunda parte.No soy transgresor@,como creen algunos;sencillamente,estoy en las berzas y nunca acabo de entender las normas.
¿PODEMOS O NO PODEMOS COMENTAR LA SEGUNDA PARTE?
Opino que es más emocionante ir comentándolo.
Además, se me puede ir el calentón y, posiblemente, tenga una recaída.
Pero acataré lo que diga la rubia.
Comment por Anao — 18-06-2007 @ 20:12
No sé qué pasa. Sospecho que hay un límite de tiempo o de espacio. Si no envío un mensaje pronto, no me entra. Me sale una página en el idioma de esos bárbaros imperialistas advirtiéndome de algo que no entiendo.!Con lo que me gusta a mí hacer análisis exhaustivos¡
Anao, ¿te quieres casar conmigo?
No te precipites,pero sólo te doy un plazo razonable de tiempo.
Comment por Regente — 19-06-2007 @ 07:39
Sólo dos cositas de la 2ªparte,por si alguien aún no terminó
-¡como puede cambiar una persona sólo con un poco de compañía,conversación y cariño!A todos nos pasó alguna vez,seguro...
-Si oa gusta el Arte no paseis de largo cuando Camille habla de Sempé y de Durero...dan ganas de ponerse a buscar su obra en librerias o en internet,que es mas rápido,ver los dibujos y leer lo que dice Camille al mismo tiempo...
yo voy a seguir leyendo porque no puedo aguantar...
Comment por lorien — 19-06-2007 @ 10:06
Regente, eres un coñero pero creo que aquí la gente es más seria.Yo estoy haciendo un esfuerzo por parecerlo.Lee y calla, ya verás como larga la Camille sobre Dios y el arte.Un discurso que no tiene desperdicio al final de la segunda parte.Me muero de ganas por comentarlo,pero va a ser que no se puede hasta después del veinticinco. ¡Uf! ¿Tendré ganas para esas fechas?
Comment por Anao — 20-06-2007 @ 21:02
Vexo con ledicia que todos estamos disfrutando coa lectura do libro, e mesmo, nos sentimos atraídos polos personaxes, (especialmente Philibert, que se leva a palma) espertando en nós unha chea de sentimentos e emocións tan positivas coma a ternura, a xenerosidade ou a amizade. Per eu pregúntome:Si estas personas as coñecéramos na vida real, si foran veciños do noso edificio, ¿teríamos a mesma percepción?; sinceramente penso que non.A Philibert consideraríamolo un r excéntrico, prepotente pola teima constante da súa orixe nobre qui, por outr lado, entra en contradicción coa forma de gañarse a vida, Estou a lembrar que xa hai varios anos, andaba por Compostela un home cun feixe de medallas penduradas do peito, percorrendo as ruas,, cada unha desas medallas, según él, eran a testemuña das victorias militares da historia de España e nas que participaran os seus antergos; coma Philibert, él tamén era moi culto , pero todos o tiñan por tolo.
A Camilla posiblemente a xulgáramos polo seu aspecto enfermizo , coma a unha rapaza anoréxica e con problemas psicolóxicos, descoñecendo todas esas capacidades artísticas e esa riqueza interior que posúe.
E polo que respecta a Frank, de seguro que o teríamos como o veciño insoportable, pasota, mal educado que só lle importa a música a toda pastilla, a velocidade das motos e “tirarse” a unha tia de cando en vez.
A realidade non ten nada que ver coa ficción. ¿Qué pensades?
Comment por MARIQUIÑA — 20-06-2007 @ 23:50
Mariquiña creo que has tocado un punto muy importante. La diferencia entre lo que sentimos leyendo el libro y lo que sería si lo viviviesemos en la realidad es la "predisposición". Los amantes de la lectura disfrutamos leyendo,viviendo las historias.La realidad es otra.Yo imagino como tu dices,que fuera en mi edificio,por ejemplo,y me lo imagino tal cual tu relatas. Pero bueno,en mi caso ocurre lo siguiente;opino que las opiniones sobre alguien son validas cuando son corroboradas con el tiempo,ya que alguien puede parecer muy majo y ser un imbecil,y alguien puede parecer miuy serio y ser encantador y lleno de cosas. En el libro no se cuato lleva la gente junta,pero si da la sensación que salta como una chispa en un momento dado pues Camille parece evolucionar,Philip deja ver lo que hay detras de sí,Frank deja trasluir tambien una sensibilidad que su fachada de "chulito" oculta,etc.No somos muchas veces lo que parecemos,o dicho de otra manera,tenemos una parte oculta,como la luna.
Bueno,bueno,como estoy disfrutando.......
Comment por Nando — 21-06-2007 @ 11:43
Me parece que mariquiña ha tocado un punto muy importante.Yo he disfrutado viviendo con los personajes en la lectura pero si fuesen vecinos míos quizá no sería así.Al menos habría que pasar un tiempo,seguramente para coger confianza. De hecho no me suelo fíar mucho de las apariencias porque muchas veces te sorprendes con que el "simpatico" es una persona engañosa y sin embargo el "serio" es una gran persona ,simplemente que tiene una fachada que oculta sus virtudes.estas van saliendo poco a poco a la luz.Eso quizá va ocurriendo en el librosegún el trato de los personajes discurre.Me encanta el cariz que está tomando la historia........
Comment por Nando — 21-06-2007 @ 22:55
Creo que hay algo que hace unirse a los personajes de una manera muy sutil, se atraen sin que ellos mismos sean de masiado conscientes, . Puede ser que cada uno de ellos perciba en los otros cualidades que ellos mismos no poseen pero que sin duda admiran. Por ejemplo Camille puede que vea en Philou un aire fresco, de inocencia, de ternura, es como un niño, ¡algo que ella hecha tanto de menos!.. Es posible que Franck se sienta intimidado a la vez que fascinado por esa capacidad de dibujar de camille, ese don , que el envidia en cierto modo, el sabe hacer muy bien su trabajo pero lo de ella es algo que la hace especial.
Y seguramente Philou envidie esa desparpajo que tiene Franck con las chicas, esa capacidad de disfrutar al máximo los momentos sin preocupase demasiado por nada. ¿ Será que siempre nos atrae lo que no tenemos?
Comment por Yiya — 22-06-2007 @ 10:47
Creo que es interesante el planteamiento de Mariquiña pero creo que ella misma no ha analizado completamente sus palabras. Cuando leemos un libro, sea el que sea, nos estamos posicionando en tercera persona ante una situacion.El lector tiene una posicion privilegiada pues esta inmerso en la historia sin ser parte de ella.
Si esa historia desvela alguna enseñanza, debemos tener la sabiduria para intentar acogerla en nuestra mente y analizar lo que hacemos en nuestras propias vidas.Lo que Mariquiña plantea es una realidad,claro que si,pero en esa misma realidad podemos analizar la crueldad de nuestros actos en muchas ocasiones. No existe una persona que alguna vez en la vida no haya prejuzgado a otra o que los estereotipos hayan hecho mella en sus opiniones.
Creo que lo que realmente debemos hacer es disfrutar de la lectura de un libro precioso (aprender algo si hay algo que aprender),pero sobretodo disfrutar de esa lectura y compartir con otros nuestras opiniones sobre la tecnica,la historia,lo bello de la redaccion,etc.....todos esos pequeños detalles que hacen que la lectura sea una maravilla y bajo mi humilde opinion dejemos nuestras miserias para la conciencia personal de cada persona (que todas las tenemos)y si la lectura tambien nos ayuda a ser mejores personas pues bienvenida sea.Lo bello de la lectura es conocer una nueva realidad en cada libro y saber disfrutar de ella.
Comment por admiradora de sagrada — 26-06-2007 @ 13:12
Seguramente Yiya.Parece que unos complementan a los otros,se encuentran a gusto entre si y lo más importante,consiguen así disfrutar de la vida,para mi el fin último de todas las cosas.
Comment por Nando — 26-06-2007 @ 13:38